تنها ۹ نفر از ۹۲۰ نماینده مجلس ایران، زن هستند. این میزان برابر است با حدود ۳ درصد و ایران را در نزدیک قعر جدول میزانهای بینالمللی حضور پارلمانی زنان قرار میدهد. اما واقعیت، پیچیدهتر از آن چیزی است که از این عدد بر میآید. زنان شاید هرگز بیش از ۵ درصد مجلس نبوده باشند اما همیشه جزو بازیگران کلیدی سیاسی در هر دو سوی شکاف سیاسی در جمهوری اسلامی بودهاند.
هشت نفر از نه نماینده زن در مجلس کنونی متعلق به جناحِ «اصولگرا» هستند. سه نفرشان (فاطمه آلیا، مهناز بهمنی و زهره طبیبزاده) عضو شورای مرکزی فراکسیون اصولگرایان هستند که گروهی تندرو است. دیگر نماینده ارشد مجلس، فاطمه رهبر، عضو نهاد رهبری حزب موتلفه اسلامی است که قدیمیترین حزب اسلامگرای کشور است. و دو نماینده مجلس، لاله افتخاری و نیره اخوان نیز به نوبه خود مهرههای سیاسی سنگینوزنی به حساب میآیند. در نتیجه، «فراکسیون زنان و خانواده» مجلس از مراکز قدرت کشور به حساب میآید - مرکز قدرتی که شاید کمتر تصورش برود.
این نکته جدیدی در جمهوری اسلامی نیست. یکی از تناقضات بسیار این نظام این است که همیشه هم چهرههای ارشد زن داشته و هم قوانینی که مشارکت زنان را محدود میکنند.
عفت شریعتی، نماینده اصولگرا از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴، در گفتگو با المانیتور میگوید: «همگرایی مردم جزو شعارهای انقلاب اسلامی بود و این شامل زنان هم میشود». او از آیتالله روحالله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی، نقل میکند که گفته بود: «زن انسانساز است همانطور که قرآن انسانساز است».
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
