یکی از عناصر کلیدی در دستور کار رجب طیب اردوغان در طول دیدارش از عربستان سعودی، کویت و قطر که در روزهای ۲۳ و ۲۴ جولای صورت گرفت، حضور نظامی ترکیه در قطر بود. ائتلاف متشکل از کشورهای عرب به رهبری سعودی‌ها که در اوائل ژوئن روابط خود را با قطر قطع کردند، در کنار چند شرط دیگر، خواستار آن شدند که پایگاه‌ نظامی در قطر بسته شود.

دوحه و آنکارا این خواسته را با تحکم رد کردند و آن‌را «دخالت در امور داخلی» خود دانستند. تمیم بن حمد آل ثانی، امیر قطر، در سخنرانی روز ۲۱ جولای خود، پشتیبانی ترکیه از دوحه را در بحران اخیر ستود و گفت: «ما از ترکیه به خاطر اجرای سریع توافق همکاری و همچنین برآورده‌کردن نیازهای بنیادین‌مان، قدردانی می‌کنیم.»

قطر به دلیل تحریم هوایی، دریایی و زمینی از سوی عربستان، امارات متحده عربی، بحرین و مصر، تحت فشار قرار گرفته است. تحریم‌کنندگان، قطر را به حمایت از تروریسم متهم می‌کنند؛ امری که دوحه آن‌را کذب می‌داند.

من در مقاله‌ای با عنوان «نظامیان ترکیه حامیان رژیم قطر خواهند بود» که روز ۱۲ جولای در المانیتور منتشر شد، نوشتم که برای اردوغان، حفظ رژیم قطر و سرنوشت امیر این کشور -که در جریان کودتای ناکام سال گذشته با قدرت از اردوغان حمایت کرد- امری حیاتی است. همین مسئله، یکی از دلایل تصمیم ترکیه برای توسعهٔ شراکت نظامی-استراتژیک با قطر است.