دیاربکر- ترکیه، اردوگاه شنگال در امتداد بزرگراه دیاربکر-ماردین در روزهای اخیر سرزنده بود. تعداد زیادی از مردم از جمله سلو کارو، همسرش و چهار فرزندش که در اردوگاه های پناهجویان بودند، با در دست داشتن ساک هایشان جلوی درب ورودی اردوگاه منتظر ایستاده بودند.

آنها منتظر اتوبوس بودند، اتوبوسی که آنها را به استانبول میبرد نه به سنجار. خیلی از ایزدی هایی که از طریق کوه ها به ترکیه فرارکرده بودند پاسپورت نداشتند. آنها باید ابتدا برای گرفتن پاسپورت از سفارت عراق در استانبول اقدام میکردند. بعد از آن چکار میکردند؟

کارو به المانیتور میگوید: "سنجار آزاد شده بود، اما قبایل عرب دور تا دور این شهر هستند، ما نمیتوانیم بازگردیم. آنها میتوانند سنجار را حفظ کنند. ما به اروپا میرویم. ما از دریا عبور خواهیم کرد، در هر صورت یا طمئه ماهیان خواهیم شد یا ماهی ها طئمه ما خواهند شد."

کارو اضافه میکند: "ما به اندازه کافی این سبک زندگی را داشته ایم. سنجار شهر شایسته ایست ، آن را ویران کردند." ما در خانه های خود زندگی میکردیم، و حال در چادر زندگی میکنیم، و هیچکس از ما نپرسید در بیشتر از یک سال چه بلایی سر ما آمد." کارو اتوبوس حامل خانواده اش را به سوی امید جدید میبرد. مردم پشت موج های خداحافظی مانده اند. هواف حدیر،۳۰ ساله برادر خود را فرستاده است. او نمیتواند تصمیم بگیرد که آیا برود یا نه. او میترسد. تقریبا تمام ایزدی ها میترسند. این فقط حمله نیروهای اسلامی نیست. عراق مرکز ایزدی ها در جهان است. مراکز مقدس آنها، معبد لالش، در منطقه کردنشین عراق است. به ایزدی ها به خاطر باور و مذهبشان همیشه ظلم شده. مسلمانان اطرافشان آنها را به بت پرستی محکوم میکنند و آنها را آزار میدهند.