برای اسرائیل تمدید مذاکرات با ایران انتخاب میان بد و بدتر است
اسرائیل نرسیدن به توافق هستهای با ایران را به یک توافق بد ترجیح میدهد، این دیدگاه به این نتیجه منجر شده است که این کشور از هرگونه تأثیر مستقیم در این مرحله از مذکرات محروم باشد، حتی اگر برخی از نگرانیهایش بر حق و با کنگره ایالات متحده آمریکا مشترک باشد.
اسرائیل نقشی به نسبت اندک در تصمیم ۲۴ نوامبر ( برابر با ۳ آذر) گروه پنج به‌علاوه یک (پنج عضو دائمی شورای امنیت همراه با آلمان) ایفا کرد و تهران توانست مذاکرات را آنقدر تمدید کند تا بتواند به توافقی دائمی بر سر برنامه هستهای ایران برسد.
با این حال، اسرائیل این را پنهان نکرده است که ترجیح می‌داد این تمدید زمان امضای شرایط موافقت‌نامه با سایر طرف‌ها نیز به بحث گذاشته می‌شد. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل در واکنش به این موضوع گفته است: «ما همیشه گفته‌ایم که ترجیح می‌دهیم اصلاً توافقی در کار نباشد تا آنکه توافقی بد باشد.» در هر حال، تا آن‌جایی که به اسرائیل مربوط است، تمدید مذاکرات چیزی بیش از گزینه بد در میان بدترین گزینه‌های محتمل نیست. با آنکه توافق موقت (نقشه اقدام مشترک) ممکن است بر شتاب ایران برای دستیابی به ظرفیت هستهای ترمزی بزند، اما از نگاه اسرائیل غنی سازی اورانیوم در خاک ایران گناهی غیر قابل قبول است.
اسرائیل معتقد است طرح توافق دایمی با ایران ضعفهایی دارد. بیشتر این موارد را وزیر اطلاعات و امور راهبردی اسرائیل، یووال اشتاینیتز در مصاحبه‌ای با روزنامه اسرائیلی ییسرائیل هایوم در تاریخ ۲۱ نوامبر (برابر با ۳۰ آبان) برشمرده است. اول اینکه اسرائیل از این ناراحت است که سقف خواسته‌ها این باشد که ایران نتواند کمتر از یک سال توانایی تولید مواد شکافت‌پذیر کافی برای ساختن یک بمب را داشته باشد. به گفته اشتاینیتز، اسرائیل مایل است که این چارچوب زمانی افزایش یابد و به سه سال برسد.
دومین مورد این است که اسرائیل نگران آن است که این توافق به ایران امکان دهد تا به تحقیق و توسعه سانتریفیوژهای پیشرفته بپردازد و این کشور نتواند به اندازه کافی از خود در مقابل ظرفیت هستهای برنامه موشک‌های بالیسیتک ایران محافظت کند. سومین مسئله اینکه توافق مورد بحث، از جمله با مزایایی که برای ایران دارد و اطمینان خاطری که به آن کشور میدهد (مخصوصاً با کاستن از تحریم‌های علیه آن کشور) ظاهراً بیش از حد مستقل از موارد لازم همکاری ایران با آژانس بین‌المللی انرژی هستهای در مورد فعالیت‌های مشکوک به داشتن ابعاد نظامی احتمالی است. تکمیل تحقیقات در مورد این پرونده‌های باز، که در قطعنامه 1929 شورای امنیت سازمان ملل متحد حکم به آن داده شده است، ضروری به نظر می‌رسد چون در این قطعنامه به پیشرفت‌هایی که در گذشته ایران در این زمینه داشته، اشاره شده است و اینکه در آینده کدام حوزه‌ها باید مورد دقت و توجه خاص قرار گیرند.
