روز ۲۴ مه (۳ خرداد) فردی ناشناس که کلاه بیس بال بر سر داشت و دو کیسه بزرگ را حمل می‌کرد٬ وارد موزه  یهودیان در بروکسل شد. اسلحه‌اش را بیرون آورد٬ شلیک کرد و چهار نفر را کشت و از صحنه فرار کرد. به کار بردن عبارت مرسوم " پلیس به دنبال دستگیری اوست" در این مورد غلط است٬ چرا که پلیس بلژیک هیچ سرنخی ندارد و نمی‌داند کجا و دنبال چه کسی بگردد. به نظر می‌رسد ضارب دود شده و به هوا رفته‌است.

دو تن از کشته شدگان در این حمله وحشیانه و مرگ بار٬ زوجی اسرائیلی از تل‌آویو به نام‌های امانوئل و میرا ریوا که حدود ۵۴ و ۵۳ سال سن داشتند بودند. بنابر اطلاع منابع گوناگون آنها در حال گذراندن تعطیلات به مناسبت سالگرد ازدواجشان بودند. قربانیان دیگر٬ یکی کارمند موزه  دیگری داوطلبی بود که در آنجا کار می‌کرد. مقامات بلژیکی این عمل را "جنایتی خصمانه" خواندند و مقامات پلیس بلژیک می‌گویند این حمله نشانه‌های "جنایتی سامی ستیزانه" را داشته‌است.

روز بعد از این واقعه انتخابات پارلمان اروپا برگزار شد. نتایج٬ بسیاری را در سرتاسر قاره اروپا مبهوت کرد. ترکیب آرا افزایش شدید قدرت احزاب ناسیونالیست راست افراطی تندرو٬ که تعدادی از آنها فاشیست یا نئونازیست هستند٬ را به وضوح نشان می‌دهد. تقریبا همه این احزاب نشانه‌هایی مبنی بر سامی ستیزی در خود دارند. هر چند در دهه‌های اخیر بسیاری از این احزاب سعی کرده‌اند نفرت موروثی‌شان از یهودیان را پنهان کنند. به جای آن تلاش آنها این است که به سراغ موضوعاتی "محبوب" مانند بیگانه‌هراسی در مقابل مهاجران و کاهش موج مهاجرت مسلمانان -که قاره اروپا را فرا گرفته‌است و می‌تواند منجر به تغییری تاریخی٬ سریع و بازگشت ناپذیر در بافت جمعیتی اروپا شود- بروند. 

این دو اتفاق و همزمانی آنها ٬ بحث درباره "سامی ستیزی جدید" و عروج نگران کننده‌اش در اروپا را در صدر اخبار اسرائیل قرار داد. در چند روز گذشته رسانه‌های اسرائیل با پوششی وسیع این موضوع را منعکس کرده‌است. رسانه‌ها گزارش‌هایی درباره پیمان ضد افترا ( گروهی که با یهودستیزی مبارزه می‌کنند) و برنامه‌هایی درباره خطراتی که بسیاری از یهودیان در کشورهای اروپایی -بیشتر در بخش‌هایی از فرانسه٬ بریتانیا و بلژیک- با آن روبرو هستند٬ پخش کرده‌اند.