آکیوا الدار و داوود کُتب در هفته گذشته در مورد میراث شیمون پرز، یکی از شناخته شده ترین چهره‌های سیاسی اسرائیل که روز ۲۸ سپتامبر درگذشت، نوشتند.

الدار از پرز به خاطر تلاش‌هایش در تبدیل اسرائیل به یک قدرت نظامی در منطقه، یکی از کشورهای پیشرو در سطح جهان در صنایع تکنولوژی نوین و "جزیره ثبات در قلب خاور میانه طوفانی"، ستایش می‌کند. پرز یکی از معماران طرح صلح اسلو با فلسطینی‌ها بود که برای او و اسحاق رابین و یاسر عرفات جایزه صلح نوبل را به ارمغان آورد. او همچنین یکی از طراحان توافق صلح ۱۹۹۴ با اردن بود. 

به نوشته الدار، علیرغم این دستاورد‌ها "نتوانست تا پایان عمرش این قدرت را به بقراری صلح معطوف کند. مذاکراتی که پرز در سال ۱۹۹۶ و پس از مرگ اسحاق رابین، با حافظ اسد، رئیس جمهور سوریه داشت به بن بست رسیدند. این آریل شارون بود که در سمت نخست وزیری در سال ۲۰۰۵ نیروهای اسرائیل و شهرک نشینان  را از نوار غزه خارج کرد. ایهود باراک و ایهود اولمرت،‌ دو نخست وزیر دیگر اسرائیل، خیلی بیشتر از پرز به رسیدن به توافق صلحی دائم با فلسطینینان نزدیک بودند."

الدار از اینکه آخرین تلاش‌های پرز برای ایجاد صلح به "نؤمیدی تلخی" تبدیل شدند ابراز تاسف می کند. این اتفاق زمانی افتاد که پرز به عنوان نماینده نتانیاهو در تلاش بود " سیاست‌های حکومت دست راستی اسرائیل را توضیح دهد."