مئیر داگان، رئیس فقید موساد، یک قاتل بود. در تمام تاریخ نیروهای دفاعی اسرائیل، معدودی افراد را می‌توان برشمرد که به اندازهٔ او متکی به‌نفس و عاری از هرگونه ترس باشند. شاید بتوان رافائل ایتان، فرماندهٔ پیشین ستاد کل نیروهای مسلح، مئیر هار-زیون، کوماندوی افسانه‌ای یگان چترباز، و ژنرال بازنشسته آویگدور کاهالانی، عوض سابق کنست را نام برد که تقریباً دست‌تنها توانستند بلندی‌های جولان را در طول جنگ یوم کیپور در ۱۹۷۳ حفظ کنند.

داگان که روز ۱۷ مارس درگذشت، به آن گروه ویژه‌ای از جنگ‌جویان شجاع تعلق داشت که با سلاح بزرگ شدند، در فضای جنگ تنفس کردند و زخم‌های منازعه اعراب و یهودیان در سرزمین اسرائیل را بر تن داشتند؛ نبردهایی که قدمت آن‌ها دیگر به یک قرن می‌رسد. 

مهم نیست که داگان به هنگام مرگ کجا بود، او هر جا که بود، تصویری از پدربزرگش در جیب داشت که دقایقی قبل از شلیک به پیکرش، برای نجات جان خود به نازی‌ها التماس می‌کرد. داگان به عنوان نسل دوم نجات‌یافتگان هولوکاست و نمادی از تولد دوباره یهودیان اسرائیل، سوگند خورده بود که جانش را فدای امنیت اسرائیل کند و نگذارد هولوکاست هرگز تکرار شود. او از نوجوانی، فنون مبارزه با چاقو را آموخته بود و مهارت‌های منحصربه‌فردی را در این زمینه کسب کرده بود. داگان از این مهارت‌ها در سال‌های پایانی دهه ۱۹۷۰، زمانی که آریل شارون، فرمانده وقت نیروهای جنوب از او خواست تا واحد کماندوئی ریمون را تشکیل دهد، استفاده کرد. هدف این کماندوها، شکار و نابودکردن سلول‌های تروریستی بود که وارد منطقهٔ ناآرام نوار غزه می‌شدند.

داگان به بهترین نحو، مأموریت خود را انجام داد. به‌جای فرستادن نیرو، خواه در یونیفورم خواه در لباس مبدل عربی، شخصاً نیروهایش را فرماندهی کرد و با تغییر قیافه، به شکل یکی از تروریست‌های شبه‌نظامی فدائیان درآمد. فعالیت‌های واحد ریمون باعث شد که آشیانهٔ تروریست‌ها ویران شود و آرامش نسبی به نوار غزه بازگردد. البته، مانند تمامی مواردِ پیش از آن، این آرامش چندان دوام نیاورد، بلکه راهی برای غلیان نارضایتی‌ها گشود که در نهایت به وضع کنونی منجر شد. نوار غزه اکنون پایگاه تقویت‌شده‌ای برای تروریست‌هاست که به هزاران راکت و چندین تونل مجهز است.