موفقیت مذاکرات هسته ای بین ایران و شش قدرت جهانی می تواند به عنوان یکی از برجسته ترین پیروزی های دیپلماتیک برای آمریکا، در منطقه خاورمیانه، از زمان کنفرانس صلح مادرید در سال ۱۹۹۱ تلقی شود، کنفرانسی که زمینه را برای توافق اسلو و صلح اردن و اسرائیل فراهم کرد.

حساسیت فوق العاده مذاکرات وین منحصر به برنامه هسته ای ایران نیست. از روند مذاکرات چنین بر می آید که در صورت حصول یک توافق، امکان رسیدگی به رویاروئی های پر هزینه منطقه از جمله جنگ علیه داعش که بخش های بزرگی از سوریه و عراق را در اختیار گرفته وجود دارد. 

المانیتور در اولین بخش "مرور هفته" خود که در دسامبر ۲۰۱۲ منتشر گردید به این مسئله اشاره کرد که نقش ایران برای رسیدن به یک راه حل دیپلماتیک و یا بالعکس ادامه درگیری ها تعیین کننده است. در سپتامبر ۲۰۱۴، یک سال پس از شروع مذاکرات هسته ای، ما نوشتیم که مذاکره با ایران راه را برای "شکل گیری یک ائتلاف واقعی ضد تروریستی، با استعداد تبدیل به یک پیمان امنیتی منطقه ای، در صورت مدیریت صحیح باز خواهد کرد."

باربارا اسلوین این هفته گزارش کرد که "مقامات ایرانی اظهار داشته اند که حاضرند با آمریکا بطور آشکار برای مقابله با داعش همکاری کنند. روز ۳ ژوئیه، جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، طی یک پیام ویدیوئی از محل مذاکرات اعلام کرد که یک توافق هسته ای "افق های جدیدی را برای مواجهه با چالش های مشترک باز خواهد کرد ... تهدیدی که اینک ما احساس می کنیم ... این است که (گروهی) مردان نقابدار در حال ویرانی گهواره تمدنند."