Türkiye'nin terör örgütü olarak gördüğü Demokratik Birlik Partisi (PYD) Rusya’nınbaşkenti Moskova’da ilk yurtdışı temsilciliğini açarken, Uluslararası Kürt Kurumları Birliği Başkanı Mihrab Şamoyev şunları söylüyordu: “Bu Kürt halkı için tarihi bir an. Rusya büyük bir güç ve Orta Doğu’da önemli bir aktördür. Aslında sadece bir aktör değildir, senaryoyu da yazmaktadır.” Duvarlarında Abdullah Öcalan’ın resimleri bulunan bu ofis, Türkiye’nin tezinin pek de haksız olmadığını göstermesine karşın Rusların bu konuda Türklerle aynı görüşte olmadığı açıktı. Türk Hava Kuvvetleri’nin Suriye’de bir Rus savaş uçağını düşürmesiyle patlak veren ‘uçak krizi’ iki ülke arasındaki ilişkilerde büyük bir kırılmaya neden olmuştu. Ve Putin yönetimi “Düşmanımın düşmanı dostumdur” demekten çekinmeyecek kadar öfkeliydi...

Erdoğan ve kurmayları ‘uçak krizi’nin ardından doğalgazda kuzey komşusuna olan bağımlılığını azaltmak için alternatif projelere hız verdi. Rakamlar son derece açık: Türkiye tükettiği her 100 birim doğalgazın 55’ini Rusya’dan alıyor. Gazprom tarafından yayımlanan verilere göre Rus doğalgazının Almanya’dan sonra ikinci büyük müşterisi.

Rus gazının yerini kısa zamanda doldurabilecek tek alternatif Irak Kürdistanı’nın zengin doğalgaz rezervleri. 5 trilyon metreküplük doğalgaz rezerviyle dünyadaki tüm yatırımcıların iştahını kabartan Kürtler sahip oldukları kaynakları dünya pazarlarına sunma konusunda da oldukça istekli. Ankara’nın oyun planı basit: Boru hattının yapımına bu yıl başlanacak ve ilk gaz akışı 2019 yılında gerçekleşecek. Başlangıçta 10 milyar metreküp doğalgaz taşıma kapasitesine sahip olması öngörülen hattın kapasitesinin kısa bir süre içinde iki katına çıkarılması planlanıyordu.

Türkiye’nin Rusya ile yaptığı doğalgaz anlaşmalarının önemli bir bölümü (Mavi Akım 16 milyar metreküp, Batı Hattı’nın yarısı 4 milyar metreküp) 2022’de sona eriyor. Yani eğer her şey yolunda giderse Ankara, Kürt doğalgazı sayesinde Putin’in boynuna taktığı kementten kurtulabilecekti...