سه سال از به تخت نشستن ملک سلمان بن عبدالعزیز آل سعود می‌گذرد. او و فرزندش، محمد بن سلمان، خصمانه‌ترین سیاست فرقه‌ای و ضد ایرانی را در تاریخ کشور عربستان امروزی دنبال می‌کنند. تشکیلات روحانیون وهابی نیز با خشنودی در این امر مشارکت می‌کند و همین موضوع، به نفع خاندان سلطنتی در حوزهٔ سیاست داخلی است.

تضاد سعودی‌ها با ایران شیعه، از زمان انقلاب اسلامی شروع شد. سعودی‌ها به شاه و جاه‌طلبی‌های سلطنتی او اعتماد نداشتند اما ایدئولوژی ضد سلطنتی جمهوری اسلامی روابط آن‌ها را با سرزمین پارس بدتر کرد. با این حال، ملک عبدالله و ملک فهد، حتی در بدترین شرایط مانند جنگ ایران و عراق، سعی کردند تا سیاست‌های کاهش تنش را پیش بگیرند. آنان واهمه داشتند که دشمنی ممکن است از کنترل خارج شود. ملک عبدالله حتی یک دیپلمات شیعهٔ سعودی را به عنوان سفیر به تهران فرستاد؛ این تنها زمانی بود که یک شیعه به عنوان سفیر سعودی خدمت کرد. ملک سلمان روابط را پس از حمله به سفارت سعودی در تهران در پی اعدام یک روحانی شیعه در عربستان، قطع کرد.

توفیق ایران در نفوذ به عراق، سوریه و لبنان، پادشاهی سعودی را عمیقاً ناراحت کرد. ترس از استقرار یک رژیم زیدی هوادار ایران توسط حوثی‌ها در یمن، باعث شد تا حکومت عربستان سه سال پیش به یمن لشکرکشی کند. این، یک جنگ نیابتی میان ریاض و تهران بود که باتلاق آن هزینه‌ای معادل ماهانه میلیاردها دلار به دست سعودی‌ها گذاشت اما تهران تقریباً هزینه‌ای پرداخت نکرد. به هزینه‌های جنگ باید بیش از یک میلیون آواره یمنی را افزود که طبق گفتهٔ وزیر خارجه سعودی، اکنون در عربستان هستند. دولت هوادار سعودی توسط جدایی‌طلبان جنوب از عدن رانده شده و اکنون دنیا به طور فزاینده‌ای سعودی‌ها را برای بحران انسانی یمن ملامت می‌کند. در نتیجه، سعودی‌ها تا حدی شرایط محاصرهٔ این کشور را در سال جاری تغییر دادند.

اما این جنگ در میان روحانیون سعودی طرفداران بسیاری دارد. آن‌ها مدت‌هاست که به دنبال تقویت گروه‌ها سنی سلفی در یمن بوده‌اند. سعودی‌ها در استان المهره، واقع در جنوب شرقی یمن، یک مرکز تبلیغات سلفی تأسیس کردند تا وهابی‌گری را اشاعه دهند؛ امری که همسایگان عمانی را در وضعیت هشدار قرار داد. روحانیون ارشد مکه به طور مستمر شاه را به خاطر جنگ با زیدی‌ها دعا می‌کنند. محمد بن سلمان ولیعهد نیز وزیر دفاع در این جنگ است.