بنا بر نوشته این هفته حمیدرضا عزیزی، استراتژی مسکو در سوریه شامل کمک به "ایران و ترکیه برای یافتن زمینه مشترک در مورد بحران سوریه و متقاعب آن تمرکز روی تلاش‌هایش برای پیشبرد راه حل سیاسی سوریه با همکاری ترکیه می‌شود. می‌توان گفت که موضع فعلی ایران در مورد مسئله سوریه در واقع از کانال سیاست روسیه اتخاذ شده‌است."

عزیزی می‌افزاید از آنجاییکه "طبیعت روابط بین [ایران و ترکیه] در سوریه تا به امروز بیشتر رقابت بوده تا دشمنی، با به کار بردن عملگرایی بیشتر، موارد اختلاف نظر می‌توانند برطرف شوند."

با توجه به بحران انسانی‌ای که در سوریه جاریست، بیانیه مشترک ایران و ترکیه در روز ۲۰ دسامبر ("بیانیه مسکو") می‌تواند نقطه عطفی دیپلماتیک محسوب شود. روز بعد از آن، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۲۳۳۲ را تصویب کرد که مطابق آن عوامل سازمان ملل برای رساندن کمک‌های بشردوستانه می‌توانند در بین جبهه‌ها جابجا شوند. روز ۳۱ دسامبر، شورای امنیت به اجماع از آتش بس برقرار شده توسط روسیه و ترکیه و تلاش‌های دیپلماتیک برای آغاز روند سیاسی حمایت کرد. این روند سیاسی شامل مذاکرات در آستانه قزاقستان می‌شود که همزمان با از سرگیری مذاکرات تحت رهبری سازمان ملل انجام می‌شود. استفان دی‌میستورا، نماینده سازمان ملل در سوریه روز پنجم ژانویه گفت "هر اقدامی مانند این نیاز به حمایت دارد و ما امیدواریم به نتیجه برسد و قطعا از آن استقبال می‌کنیم."

با وجود اینکه رساندن کمک به سوری‌ها به سرعت اتفاق نمی‌افتد و این آتش بس و مذاکرات سیاسی متعاقب آن با چالش‌های زیادی روبرو خواهند شد، ما نویسندگان این ستون معتقدیم که تحولات اخیر، حرکت دیپلماتیک و انسانی‌ای که برای پایان جنگ و رسیدن به راه حلی سیاسی لازم است را فراهم می‌کند.