بریتانیای کبیر به نصیحت دونالد ترامپ گوش سپرد و سیستم مستقر را تحقیر کرد. این طغیان مردمی، عواقب سیاسی و اقتصادی بسیاری در دهه‌های‌ آتی خواهد داشت اما یکی از آثار آن در سال جاری، بر انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نمود خواهد یافت؛ انتخاباتی که تا این‌جای کار نیز به قدر کافی متحیرکننده است.

در مهم‌ترین رویدادی که پس از جنگ جهانی دوم در بریتانیا به وقوع پیوسته است، شهروندان این کشور، جهان را با تصمیم روز پنج‌شنبه خود برای جدایی از یک همباشی ۴۳ ساله با اتحادیه اروپا، شگفت‌زده کردند. نتیجهٔ رفراندوم اثر فوری خود را بر رقابت‌های انتخاباتی آمریکا گذاشته و ترامپ آن‌را به عنوان پیروزی ملی‌گرایی ستود و هیلاری کلینتون دموکرات نسبت به اثر آن بر امنیت اقتصادی جهان هشدار داد.

ترامپ که برای بازدید از یکی از زمین‌های گلف خود به اسکاتلند رفته بود، از این رأی برای وجهه‌بخشیدن به شعارهای ملی‌گرایانه خود و سیاست کنترل مهاجرت، بهره جست. نامزد بالقوهٔ جمهوری‌خواهان گفت: «در واقع آن‌ها کشور خودشان را پس گرفتند؛ این چیز بزرگی است». وی افزود: «آن‌ها بر سر مسأله مرزها عصبانی بودند. آن‌ها از مردمی که به داخل کشورشان می‌رفتند و بدون این‌که کسی بداند کیستند، آن‌جا را تسخیر می‌کردند، خشمگین بودند».

یک چهرهٔ دیگرِ خواهان تغییر در سیستم مستقر نیز احساسات مشابهی بروز داد. تد کروز، سناتور جمهوری‌خواه تگزاس گفت: «نتیجه برگزیت [خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا] باید یک زنگ بیدارباش برای بوروکرات‌های جهان‌وطن، از بروکسل تا واشینگتن باشد، مبنی بر این که برخی ملت‌های آزاد هنوز می‌خواهند حاکمیت ملی خود را حفظ کنند». این رقیبِ ترامپ در مرحله مقدماتی، گفت: «ایالات متحده می‌تواند از این رفراندوم درس بگیرد و به مسائل امنیت، مهاجرت و خودمختاری اقتصادی که باعث این رأی‌گیری تاریخی شد، توجه کند».