در دوران پسا-تحریم در ایران، همه چیز به خوبی پیش نمی‌رود. حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران، در نخستین پیام نوروزی خود پس از امضای برجام، سخن خاصی دربارهٔ تحریم‌ها نگفت. او واژهٔ «تحریم» را تنها دو بار به کار برد و به کلی‌گویی اکتفا کرد: «تحریم‌های بانکی، مالی، پولی، نفتی، پتروشیمی، بیمه، حمل و نقل و... برداشته شد و شرایط برای فعالیت اقتصادی مردم ما آماده‌تر شد».

آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، طرز فکر متفاوتی دارد. او در سخنان نوروزی خود، ۲۸ بار از واژهٔ «تحریم‌ها» استفاده کرد. آقای خامنه‌ای گفت: «در همین توافق نیز آمریکایی‌ها به آن‌چه وعده داده بودند، عمل نکردند و به تعبیر وزیر محترم امور خارجه، بر روی کاغذ تعهداتی را انجام دادند اما در عمل و از طریق راه‌های انحرافی مانع از تحقق آن تعهدات شدند».

عادی‌سازی تجارت ایران با جهان، به دلایل بسیاری، مهم‌ترین اولویت رهبران ایران بود. آیندهٔ سیاسیِ آقای روحانی و میانه‌روها در گرو آن است که برجام اثر ملموسی بر وضعیت معیشتی مردم عادی در ایران بگذارد. در واقع، برای آنان که به دنبال ایرانی بازتر هستند، اثر اندکِ برداشته‌شدن تحریم‌های بانکی و مالی بر رفع ترس کسانی که می‌خواهند با ایران تجارت کنند، مایه تأسف است.

اگر به گفته‌های آن دسته از ایرانیانِ داخل کشور که با المانیتور گفت‌وگو کرده‌اند، باور ندارید که گفته‌اند بازیگران کلیدی جرئت نزدیک شدن به ایران را ندارند، به سخنان آیت‌الله خامنه‌ای توجه کنید که معمولاً از گفتن جزئیات پرهیز می‌کند: «امروز در سرتاسر کشورهای غربی و کسانی که تحت تأثیر آن‌ها هستند، همچنان معاملات بانکی ما دچار مشکل است، بازگرداندن ثروت‌های ما در بانک‌های آن‌ها دچار مشکل است، معاملات گوناگون تجاری‌ که احتیاج به دخالت بانک‌ها دارد، دچار مشکل است... وزارت خزانه‌داری آمریکا… جوری عمل می‌کند که شرکت‌های بزرگ، بنگاه‌های بزرگ و بانک‌های بزرگ جرئت نکنند نزدیک بیایند و با جمهوری اسلامی معامله کنند».