به نظر می رسد که حسن نصرالله در سخنرانی ١۶ فوریه خود اشاراتی داشته است حاکی از یک چرخش رویکرد نسبت به اسرائیل و حرکت به سمت یک موضع عمل­گرایانه. 

وی گفت: "اگر هم اینک اجماعی در اسرائیل، در مورد مشخصه جبهه مقاومت لبنان وجود دارد، آیا معنایش این است که حزب الله در صدد باز کردن جبهه جدیدی است که به موجودیت اسرائیل خاتمه دهد؟ واقعیت این است که اینک چنین نیست."

جای تعجب نیست که سخنرانی مزبور توام با شعار های ضد اسرائیلی و انواع تهدیدات بود. این چیز تازه ای نبود. اما این بار نصرالله مرزبندی­ای بین باز کردن یک "جبهه" جدید و تهدید "موجودیت" اسرائیل ایجاد کرد. در عمل معنای حرف او این بود که حزب الله، مرزهای سوریه و لبنان را با اسرائیل ساکت نگاه خواهد داشت.

رویکرد نصرالله با توجه به ضرباتی که این نیرو در جنگ سوریه خورده است عمیقا عملگرایانه بوده و منعکس کننده روند سیاست خارجی معتدلتر ایران است. اغراق نیست اگر گفته شود که آنچه که وی در بیروت گفته به تایید تهران رسیده است. ستون های مختلف المانیتور ظرف دو سال گذشته همواره نوشته اند که حزب الله سیاست بازدارندگی را تعقیب می کند. بن کسپیت در ماه دسامبر نوشت که برآورد ها در بیت المقدس این است که "جنگ با اسرائیل آخرین چیزی است که امروز رهبر ایران خواهان آن است."