ازمانی که در اکتبر سال گذشته در همین ستون نوشتیم که ممکن است شاهد تغییر روش رئیس جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان در مورد "ستیزه جویان خارجی در سوریه باشیم" انتظار نداشتیم که این تحول تا این حد آهسته شکل بگیرد.

اردوغان، به دلیل خودداری از جنگ علیه گروه موسوم دولت اسلامی (داعش)، و یا حداقل برخورد بی تداوم با ستیزه جویان خارجی که از طریق ترکیه وارد سوریه می شدند، با فشار و انتقادات زیادی روبرو بوده است.

روز ۲۴ ژوئیه، چهار روز بعد از یک حمله انتحاری در شهر سوروچ توسط یک شهروند ترک از اعضاء داعش که به کشته شدن بیش از ۳۰ تن ترک و مجروح شدن بیش از ۱۰۰ نفر منجر گردید، ترکیه اولین عملیات جنگی خود را از زمین و هوا علیه مواضع داعش در سوریه آغاز کرد. در همان حال به آمریکا اجازه داد تا از پایگاه های هوائی اینسیرلیک و دیاربکر برای حمله به گروه دولت اسلامی در سوریه استفاده کند.

متین گورکن طی مقاله ای با اشاره به حزب عدالت و توسعه، حزب کارگران کردستان (پ ک ک) و حزب دموکراتیک خلق ها که از کردهای ترکیه حمایت می کند، عنوان می کند که ترک ها، بطور عموم، از سیاست های دولت در قبال سوریه به تنگ آمده و آماده ابراز این احساسند. او می نویسد: "نه نخبگان حزب عدالت و توسعه، نه پ ک ک و نه حزب دموکراتیک خلق ها هیچکدام در صدد محکوم کردن حملات سوروچ و یافتن یک شروع جدید و همکاری با یکدیگر نیستند. هر طرف سعی می کند که از نتایج این کشتار، آن هم در جهت مقاصد سیاسی خود بهره برداری کند. در عین حال پس از حملۀ مزبور بین نخبگان و مردم کوچه و بازار فاصله محسوسی ایجاد شده است. خشم انباشته شده در میان گروه های رادیکال و چپ کرد، در تظاهرات خیابانی به وضوح قابل مشاهده است. این وضعیت می تواند به جریانی علیه تصمیم گیران حزب عدالت و توسعه و دولت بدل شود. دولت که هم اینک در اختیار حزب عدالت و توسعه است، نگران از اعتراضات عظیم خیابانی، به نیرو های امنیتی دستور داده است که نظم و قانون را بدون هرگونه مسامحه بر قرار کنند.