در کارگاه خانواده بارچینی، علم و هنر به هم می رسند. دانا بارچینی، 26 ساله و پدرش یوسف بارچینی 80 ساله، هر دو سفالگر و مجسمه ساز هستند. پدر و دختر، چه در کارگاه خانوادگی باشند و چه برای آزمایش گل سفالگری به دره بقاء بروند دوشادوش هم کار می کنند.

یوسف، پس از تحصیل در یک مدرسه هنر در فرانسه و گرفتن مدرک دکتری در دانشگاه سوربن به لبنان بازگشت. او در فرانسه روی بعد فنی سرامیک هایی که سفالگران لبنان خلق می کنند و همچنین وضعیت اقتصادی-اجتماعی آنان، کار و مطالعه کرد. او به لبنان بازگشت تا با استفاده از دانش خود وضع سفالگران و سرامیک کارها را بهبود دهد و به آنان کمک کند تا کار خود را مدرنیزه کنند.

یوسف اولین کارگاه خود را به سال 1965 در خانه پدری اش در بیروت باز کرد ولی با شروع جنگ داخلی مجبور شد به شمال کوچ کند. او حالا تقریبا تمام وقتش را در دومین کارگاه خود  سپری می کند که به سال 1980 در عین سعده، روستایی در حدود 15 کیلومتری شمال بیروت، به انجام آزمایش های مختلف روی سفال آلات و خلق لعاب های جدید با فرمول های شیمیایی جدید سپری می کند.

دانا در حالی که کنار پدرش نشسته، به المانیتور گفت: «تنهایی کار می کنم و همه چیز را یاد می گیرم. الان بلدم که گل کارم را چطور تهیه کنم. به کوه می روم و گل سفالگری را تهیه می کنم و از این کار لذت می برم. از آنجا که پدرم در بخش فنی استاد است تمام مراحل کار را یادم می دهد اما در عین حال، من هم ایده های دیوانه وار خودم را دارم و هر دو را انجام می دهم.»