«آهای شکلات!»، «هی! کاپوچینو!»، «آهای! گالاکسی(نام تجاری نوعی شکلات)»، «هی! قهوه‌ای!» و «آی! کاکاسیاه» تعدادی از واژگانی هستند که به شوخی و استهزا توسط ساکنان غزه در مورد مردان، زنان و کودکان آفریقایی تباری که در خیابان‌ها تردد می‌کنند، به کار گرفته می‌شوند. گاهی نژادپرستی بدون ابراز کلمه‌ای، تنها با نحوه نگاه کردن بیان می‌شود. با این وجود به نظر می‌رسد که ساکنان غزه نسبت به این گونه رفتار نژادپرستانه بی اعتنا هستند.

المانیتور در دیداری که با «سماح الرواغ» فعال سیاسی ۳۳ ساله در منزل او داشت، از وی درباره تبعیض‌هایی که ممکن است سماح به واسطه رنگ پوستش با آن ها مواجه شده باشد، پرسید. او در این باره توضیحاتی داد؛ با این وجود زمانی که پدر ۸۰ ساله‌اش «احمد الرواغ» مواردی را که در رابطه با نژادگرایی برایش پیش آمده بود برشمرد، سماح یکه خورد و خطاب به پدرش گفت: «نخستین بار است که این حکایت‌ها را از زبان تو می‌شنوم!».

احمد گفت: «من برای غلبه بر مشکلاتی که به سبب رنگ پوستم پیش می‌آمد، کشمکش‌های بسیاری داشتم. همیشه ناچار بودم تا در مدرسه، محل کار و در طول زندگی‌ام دوبار قابلیت‌های خود را اثبات کنم چون رنگ پوست من تیره است».

او گفت که آن‌ها اصالتاً سودانی تبار هستند. اجدادش در اوایل قرن بیستم به فلسطین مهاجرت کردند و تا سال ۱۹۴۸ در دهکده‌ای به نام «روبین» نزدیک شهر «یافا» زندگی می‌کردند. از آن زمان بود که وادار به مهاجرت اجباری و زندگی در نوار غزه شدند. احمد تاکید کرد: «اما من هرگز احساس نکردم که به اینجا تعلق ندارم. فلسطین تنها سرزمین و وطنی است که آن‌را می‌شناسم و اینجا وطن بیش از ده هزار تیره پوستی است که در نوار غزه زندگی می‌کنند».