این هفته ایالات متحده و متحدینش دور تازه ای از مذاکرات با ایران را آغاز می کنند. این بار با امیدواری بیشتر که نتیجه انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری و اظهارت مکرر او درباره تمایل دولتش به پایان دادن به بن بست پرونده هسته ای است.
یکی از پیش فرض های اساسی آمریکا در رویکردش در این مذاکرات همواره این بوده که غرب وقت ندارد ولی ایران دارد. به همین دلیل ایالات متحده همواره تاکید کرده که این مذاکرات نمی تواند زیاد طول بکشد. منطق نهفته در این استدلال این است که ایرانیان بیشتر به فکر حفظ برنامه اتمی شان هستند تا حذف تحریم ها. هدف آنها این است که جلوی بدتر شدن شرایط -اقدام نظامی آمریکا یا اسرائیل علیه ایران و یا تحریم های بیشتر- را بگیرند و همزمان به غنی سازی اورانیوم ادامه دهند تا به دستیابی به «ظرفیت ناگهانی» نزدیک و نزدیکتر شوند. (ظرفیت ناگهانی توانایی دستیابی سریع به بمب اتمی است. با وجود اینکه عبارت «سریع» تعریف نشده است و معنای آن هر روز تغییر می کند٬ غالبا به معنی «سریعتر از اینکه غرب بتواند مانع آن شود» تفسیر می شود.)
چنین تصوری اشتباه نبود. درگذشته دلایل خوبی برای باور به صحت این حرف وجود داشت. اما امروز شواهدی در دست است که نشان می دهد چنین فکری از اساس غلط است و این ایران -و به خصوص روحانی- است که تحت فشار گذر زمان است.
اجازه بدهید با ایران شروع کنیم. بدون شک روحانی تلاش می کند وضعیت ایران را -چه از لحاظ داخلی و چه از لحاظ خارجی- تغییر دهد. به طور مشخص او قطعا به دنبال توافقی با غرب بر سر پرونده هسته ای است. توافقی که در آن حداقل٬ کوتاه آمدن نسبی ایران در مورد غنی سازی اورانیوم لحاظ شود و در ازای آن تحریم ها برداشته شود. او احتمالا قصد دارد از این نیز بیشتر جلو برود و تا کنون چنین پیشنهاداتی نیز داده است.
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
