در حالی که گزینه نظامی علیه ایران مدفون شده بود و این باور به وجود آمده بود که با انتخاب حسن روحانی به مقام ریاست جمهوری ایران سال آرامی در پیش باشد، بار دیگر شاهد بالا گرفتن موضوع حمله به ایران هستیم. درست در مقطعی که تصور می کردیم که آمریکائی ها تا زمانی که حرف هایشان را با دولت روحانی تمام نکرده و به شناخت دقیق تری از وی دست نیافته اند به اسرائیل اجازه حمله به ایران را نخواهند داد، و درست هنگامی که فکر می کردیم از شرّ قداره کشی، که هر سال بدون تخطی در بهار جان دوباره می گیرد، خلاص شده ایم، ماجرا یکبار دیگر زنده شده است.

وال استریت ژورنال بر پایه اطلاعاتی که از منابع اروپائی به دست آورده است در گزارشی در روز پنجم اوت خبر داد که ایران قادر است تا سال آینده، زمان تکمیل رآکتور اراک، به بمب پلوتونیومی دست پیدا کند.

بمب پلوتونیومی؟ این دیگر از کجا پیدا شد؟ گفته می شود که ایرانی ها در طول این مدت بر روی یک طرح جایگزین، در صورت تعطیلی اجباری خط اورانیوم ، کار می کرده اند. به نظر می رسد که هم اکنون در حال تکمیل این حرکت چشمگیرند.

اگر مشکوک به این نبودم که این خبر را یک منبع اسرائیلی به بیرون درز داده و اگر شخصا از چندین متخصص نشنیده بودم که رآکتور اراک هنوز راه درازی تا تکمیل شدن در پیش دارد، بلادرنگ پس از پایان نوشتن این مقاله خودم را به نزدیکترین پناهگاه هسته ای می رساندم. علاوه بر آن ایرانی ها اصولا وسیله مورد نیاز برای جدا کردن پلوتونیوم از میله های سوخت مصرف شده را در اختیار ندارند.