سلیمانیه، عراق - اغلب احزاب کرد روز هفتم ژوئن بر سر همه‌پرسی استقلال در ماه سپتامبر، به توافق رسیدند. با این‌که فشارهای خارجی برای جلوگیری از این همه‌پرسی چالش‌برانگیز وجود داشته است، لیکن مهم‌ترین مخالفت، می‌تواند از داخل ایجاد شود. مردم عادی کُرد، بخصوص آن‌ها که در سلیمانیه هستند، از سوءمدیریت اقتصادی دولت عصبانی‌اند و بسیاری از آن‌ها آماده‌اند تا نارضایتی خود را در روز رفراندوم نشان دهند.

طی بیش از دو ماه گذشته، المانیتور با افراد بسیاری، به‌خصوص در سلیمانیه، گفت‌وگو کرده است تا نظر آن‌ها را نسبت به رفراندوم جویا شود. طیفی که با آن‌ها مصاحبه شده است، شامل افسران پلیس، معلمان، پیشمرگه‌ها، مغازه‌داران، رانندگان تاکسی و کارمندان دولت هستند که اکثریت آنان همه‌پرسی را رد کردند. آنان این همه‌پرسی را ترفندی از سوی رهبری کنونی می‌دانند تا اذهان را از بی‌کفایتی در مدیریت اقتصادی طی ۲۵ سال گذشته، منحرف کند. دولت اقلیم کردستان در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد.

سلیمانیه که در میان چندین کوه جای گرفته است، بزرگ‌ترین استان در اقلیم کردستان است. دو استان دیگر، دهوک و اربیل هستند. سلیمانیه حدود دو میلیون تن از ۵.۲ میلیون نفر جمعیت اقلیم را در خود جای داده است. خشم و استیصال در میان این افراد، قابل لمس است.

شاهو محی‌الدین، پدر دو فرزند، می‌پرسد: «چرا باید در این همه‌پرسی جواب 'آری' بدهم؟» او ادامه می‌دهد: «پس از ۱۷ سال که پلیس راهنمایی و رانندگی بوده‌ام، چه دارم؟ نه برق، نه آب. من هیچ خانه یا سرمایه‌ای ندارم. هیچ چیزی ندارم. تنها چیزی که داشتم، حقوقم [حدود ۹۸۰ دلار در ماه] بود که در دو سال گذشته، ۳۰ درصد آن را کسر کردند. چگونه من باید با آن پول دو فرزندم را سیر کنم؟»