یکی از دوستانم که روز یازدهم سپتامبر در نیویورک بوده به من گفت که در روزها و هفته های بعد از آن حمله، کاملا مشهود بود که شهر، روح خودش را از دست داده بود. گرچه چیزی که حالا در تل آویو روی می دهد به سختی با حمله یازده سپتامبر قابل مقایسه است اما خیابان های این شهر حالا حس بدی را منتقل می کنند، انگار چیزی دارد روح سرزنده همیشگی تل آویو را می خورد و از بین می برد. اینجا حالا شهری است در اضطراب. بله، این شهر هنوز فعالیت دارد اما آستانه تحملش رو به لبریز شدن است. 

هنگامی که روز هشت ژوییه، نخستین راکت ها به سوی تل آویو شلیک شدند به نظر می رسید که این شهر انگار می تواند اعتماد به نفس پیشینش - که آن را از واقعیت های تلخ خاورمیانه محافظت کرده بود -همچنان حفظ کرده باشد. تل آویو با حملات راکتی بیگانه نیست. این شهر در سال ۲۰۱۲ و همزمان با عملیات‌ «ستون دفاعی» زیر آتش قرار داشت. در آن موقع، تل آویو حملات را با نوعی اعتماد به نفس که حالا کمتر اثری از آن باقی است به سخره می گرفت. چیز بدی هم نبود. این ظرفیت که مردم تل آویو می توانند در هر شرایطی حتی در مواقع بحرانی از زندگی لذت ببرند یکی از جنبه های زیبای زندگی در اینجا است، نکته ای که باعث شده خیلی ها تل آویو را «تنها شهر واقعی اسرائیل» بدانند. 

برای تماشای بازی آلمان و برزیل ده ها نفر همه صندلی های مقابل یک تلویزیون بزرگ، بیرون از یک کافه قدیمی پرطرفدار تل‌آویو را گرفته بودند. اولین باری که توپ از دروازه برزیل رد شد - اولین از هفت گل - صدای دو انفجار سهمگین در بالای سرمان شنیده شد. اما این چیزی نبود که بتواند به راحتی جماعت حاضر را از تشویق تیم شان بازدارد. فقط چند نفری به اطراف خود نگاه کردند ولی کسی حتی برای یک لحظه فکر نکرد که صندلی اش را ترک کند یا بطری آبجو خود را زمین بگذارد تا به یکی از مناطق حفاظت شده نظیر پناهگاه عمومی برود. فقط یکی از زنان حاضر گفت «آنچه اینجا اتفاق می افتد سوررئال است» و این شدیدترین واکنش از میان جمع به صدای انفجار بود. بازی فوتبال آن روز همه را با خود برده بود. 

رون حولدای، شهردار تل آویو می تواند ادعا کند که مردم شهرش آنچه را در حال روی دادن است با آرامش خاطر از سر می گذرانند. روزنامه ها می توانند همچنان بگویند که مردم زندگی راحتی در تل آویو دارند و تیغه ای محافظ شهر را در برگرفته، اما واقعیت این است که روحیه خوشگذرانی این شهر ترک برداشته است. اثر این زخم به تدریج خود را در ضمیر خودآگاه مردم نشان می دهد. البته وضعیت تل آویو مثل جایی نظیر شهر جنوبی سدروت نیست، و قطعا مانند غزه هم نیست. مردم اینجا را به دشواری می توان قربانی عملیات اخیر به حساب آورد. اما بررسی همه شرایط و فشار فزاینده نشان می دهد که این بار چیزی تغییر کرده است، متفاوت از آنچه که من در ده سال اخیر در این شهر شاهد بوده ام.