اسرائیل در شوک به سر می‌برد. روز ۳۰ جولای، یک یهودی افراطی به نام یشای شلیسل، به رژه همجنس‌گرایان در بیت المقدس حمله کرد. شلیسل که چاقوی بزرگی در دست داشت، فریادکشان به سوی جمعیت یورش برد و قبل از آن‌که پلیس دستگیرش کند، شش نفر را مضروب کرد. روز دوم آگست، یکی از مصدومین که دختر جوان ۱۶ ساله‌ای به نام شیرا بانکی بود، به دلیل شدت جراحات، درگذشت. فرد مهاجم تنها یک ماه قبل از این رویداد، از زندان خارج شده بود. او به دلیل جرمی مشابه، یعنی حمله به رژه همجنس‌گرایان در بیت‌المقدس در یک دهه قبل، تمامی ده سال اخیر را در زندان گذرانده بود.

هنگامی که اسرائیلی‌ها در حال خارج شدن از شوک این حادثه بودند، مهاجمان دیگری به داخل خانهٔ یک خانواده فلسطینی در روستای دوما واقع در نابلس، کوکتل مولوتوف پرتاب کردند. شعله‌های آتش به سرعت خانه را در بر گرفت و ساکنان آن نتوانستند به موقع خود را بیرون بکشند. علی دوابشه، کودک یک و نیم ساله، زنده در آتش سوخت و جان داد. والدین او و برادر چهار ساله‌اش نیز در شرایط وخیمی به سر می‌برند. پزشکان در اسرائیل تلاش دارند تا اعضای زنده خانواده دوابشه را از مرگ نجات دهند.

بنابراین، در موج گرمای منحصر به‌فرد آگست، این ماجراها همانند آوار بر سر جامعه اسرائیل فرو ریختند. آیا اسرائیل متحول می‌شود؟ آیا پدیده رادیکال بهار عربی که همسایگان اسرائیل شاهد آن بودند، در تنها دموکراسی خاورمیانه آغاز می‌شود؟ پاسخ، یک «نه» کوتاه است. هنوز نه! با این حال بوی خوبی به مشام نمی‌رسد و نشانه‌های یک واقعه بد در برابر دیدگان ما قرار دارند.

حمله شلیسل، رویدادی مشخص است. گروه‌های انزوا طلب و افراطیِ یهودی در اسرائیل وجود دارند که هر چه دولت نمایندگی کند، کفر می‌پندارند. شلیسل هم یکی از آن‌ها بود. موفقیت حمله نیز ناشی از اشتباهات متعدد پلیس در اطلاعات، هشیاری و حفظ امنیت فیزیکی رژه همجنس‌گرایان بود. شلیسل و امثال او تهدیدی برای دموکراسی اسرائیل نیستند.