سفاک پاوی، زنی که یک پا و یک دستش را بر اثر تصادف با قطار از دست داده است، سال‌ها در مناطق جنگی درگیر فعالیت‌ها و ماموریت‌های بشردوستانه بوده است و اکنون در جایگاه یک عضو فعال زن در مجلس ترکیه به سرعت در دنیای سیاست در حال رشد است.

در حالی‌که با همه زشتی‌های و زیبایی‌ها دنیا مواجه هستیم، چگونه از دل رنج و بی عدالتی می‌توان امید آفرید؟ چگونه یک زن زیبا همچون یک شهروند فعال جهانی ظاهر می‌شود و پس از از دست دادن یک سوم از بدنش، به همه درس انسانیت می‌دهد؟ چنین توانایی به حساسیت ذاتی انسانی، خیرخواهی، اراده، شجاعت و مهمتر از همه میل به زندگی نیاز دارد. سفاک پاوی، نماینده مجلس ترکیه، هنگامی که یک دست و پایش را در تصادف با یک قطار از دست داد، یک دانشجوی نوزده ساله هنر و سینما در سوئیس بود که به مشایعت دوستش در ایستگاه قطار رفته بود، دوستی که درگیر تومور مغزی بود.

پاوی درباره آن اتفاق به المانیتور می‌گوید: «من در حال سوار کردن میرا به قطار بودم که متوجه شدم قطار در حالی که هنوز درهایش باز بود به راه افتاد. یکی از ما حتما به زیر قطار می‌افتاد و هیچ راه گریزی هم وجود نداشت. من به یاد دارم که او را به داخل قطار هل دادم و ... خودم افتادم. در فیلم‌های سینمایی، مردم زیر قطار می‌افتند و سپس بلند شده و به راهشان ادامه می‌دهند، گویی اصلا اتفاقی در زندگی آن‌ها نیفتاده است. اما برای من این اتفاق به شکل دیگری رخ داد. زندگی من به طور کل با این اتفاق دگرگون شد.»

بعد از تصادف قطار در روز ٢٤ ماه می سال ١٩٩٦، پاوی وارد یک دوره طولانی درمان و بهبودی شد. اراده فوق‌العاده‌ای که او از خود در طول دوره درمان نشان داد به موضوع پایان نامه‌ دانشگاهی در بیمارستان دانشگاه زوریخ بدل شد. این پایان نامه بعدتر در قالب یک کتاب منتشر شد.