رفتن به محتوای اصلی

آیا آمریکا باید از طرح سازمان ملل برای آتش بس در حلب حمایت کند؟

خلاصه: فرستاده ویژه سازمان ملل در امور سوریه می گوید که تضمین کافی برای خاتمه جنگ وجود ندارد؛ مرز ترکیه یک "مسئله راهبردی در مبارزه با گروه دولت اسلامی
Rebel fighters of al-Jabha al-Shamiya (the Shamiya Front) sit in an armoured vehicle along a main road between Raitan and Bashkuwi villages, north of Aleppo February 19, 2015. Battles in and around the Syrian city of Aleppo have killed at least 70 pro-government fighters and more than 80 insurgents after the army launched an offensive there, a monitoring group said on Wednesday. REUTERS/Rami Zayat   (SYRIA - Tags: POLITICS CIVIL UNREST CONFLICT MILITARY) - RTR4Q8LA

فرستاده ویژه سازمان ملل در امور سوریه، استفان دمیستورا، روز ۱۷ فوریه خطاب به شورای امنیت سازمان ملل گفت "کور سوی امیدی وجود دارد" چرا که حکومت سوریه اعلام آمادگی کرده است که به مدت شش هفته بمباران هوائی و حملات توپخانه خود را بر روی شهر حلب متوقف کند.

دمیستورا اضافه کرد که در مورد صعوبت پیاده کردن یک آتش بس دچار توهم نیست. وی گفت "ما باید در مورد کلماتی که بکار می بریم محتاط باشیم. تضمین کافی وجود ندارد (اما) واقعیت ها چنین نشان می دهد که که اگر آتش بس در حلب عملی شود امکان تکرار آن در دیگر نقاط وجود دارد."

خالد خوجه، رهبر ائتلاف ملی انقلابی سوریه در این ارتباط اظهار بدگمانی کرد. او روز ۱۹ فوریه گفت: "تجربه چهار سال گذشته نشان می دهد که هدف حکومت سوریه از آتش بس های موضعی خریدن وقت برای تشدید حملات بر مناطقی است که در اختیار شورشیان قرار دارد."

با این حال وی ابتکار آتش بس را یکسره رد نکرد. وی افزود: "ما از هر اقدامی برای متوقف ساختن خونریزی در سوریه استقبال می کنیم. پیشنهاد آتش بس سازمان ملل محتاج یک بررسی دقیق با ورود به جزئیات است. متوقف ساختن بمباران های هوائی باید شامل تمامی شهر های سوریه شود و به کشتار در روی زمین پایان دهد."

در همین حال نیرو های دولتی سوریه و مخالفان، عملیات نظامی خود را در اطراف حلب شدت بخشیده اند. به گزارش محمد الخطیب در نتیجه این عملیات ساکنین بخشی از شهر حلب را ترک کرده اند و در نواحی تحت کنترل کرد ها از قبیل شیخ مقصود سکنی گزیده اند هر چند که در آنجا نیز برای مدت طولانی امنیت نخواهند داشت. "شیخ مقصود در شمال غربی حلب قرار دارد و برای آوارگان محل امنی محسوب می شود. اعراب و کرد ها برای در امان ماندن از بمباران ها در بخش شرقی حلب که در کنترل نیرو های مخالف سوری است به این منطقه پناه می برند."

این ستون المانیتور همواره از تلاش های دمیستورا و سلف وی لخدر براهیمی برای خاتمه دادن به جنگ و تامین آرامش برای مردم سوریه حمایت کرده است. حمایت ما از این تلاش ها با چشم باز صورت گرفته است. شکی نیست که طرح دمیستورا طرحی کامل نیست و در واقع شانس موفقیت آن نیز اندک است. بطور مثال آتش بس پیشنهادی شامل نیرو های زمینی نخواهد شد.

دمیستورا خود بهتر از هرکس، حتی منتقدینش، می داند که به دلایل عدیده ممکن است طرح وی با شکست مواجه شود. او بدون یک بازوی قدرتمند دیپلماتیک، با اراده ای نه چندان بالا برای موفقیت پیشنهادش، با استفاده از امکانات دفتر دبیر کل سازمان ملل و با پشتیبانی تلاش های دیپلماتیک روسیه، و حمایت لفظی ایالات متحده به مذاکرات و چانه زنی با طرف های درگیر ادامه می دهد. 

اما بالاخره باید روزی ضرورت و فوریت خاتمه دادن با جنگ در سوریه فرا برسد. حتی اگر تراژدی انسانی برای چنین تصمیم گیری کافی به نظر نرسد (که ظاهرا این امر هیچگونه حرکتی در جامعه بین المللی ایجاد نمی کند) توسعه نفوذ گروه دولت اسلامی (داعش)، در زمینی به بزرگی مساحت کل بریتانیا، که آشکارا خطری برای اروپا و آمریکا به شمار می رود بالاخره باید تاثیر خود را بگذارد.  

ایالات متحده و دوستان سوریه باید با هماهنگی ایران و روسیه از طرح دمیستورا و گسترش آتش بس حمایت کنند. این کافی نیست که آمریکا تنها برای دمیستورا آرزوی موفقیت کند و بعد اظهار کند که مطمئن نیست که طرح وی موفق شود.

مخالفین سوری باید بخشی از پروسه رسیدن به آرامش و گذار سیاسی در سوریه باشند. ممکن است که رگه های مثبتی از کنفرانس ماه گذشته در مسکو، که ما در اینجا به آن پرداختیم، حاصل شود اما باید کار بیشتری صورت بگیرد. آمریکا و متحدینش در منطقه باید در این فرآیند نقش آفرینی کنند.

از زمان شکست مذاکرات ژنو II در سال گذشته که ایران در مذاکرات شرکت داده نشد و آمریکا و متحدینش فکر می کردند که بشار اسد راسا مذاکره خواهد کرد تعداد کشته شدگان در سوریه دو برابر شده و از بیش از ۱۰۰ هزار نفر اینک به بیش از ۲۰۰ هزار رسیده است. در همین حال طبق گزارش بن کی مون تعداد ستیزه جویان خارجی در همین مدت از ۷۵۰۰ نفز به ۲۰ هزار نفر رسیده است. طبق نظر مقامات امنیتی آمریکا از این تعدا ۳۴۰۰ تن از آنان را شهروندان غربی تشکیل می دهند.

همانگونه که هفته گذشته در حمایت از تلاش های دمیستورا نوشتیم "بدون جلب رضایت اسد پایانی بر کشتار ها، آوارگی مردم و حصول یک آتش بس نیست. چه با وجود و چه بدون وجود اسد، بدون خاموش شدن غرش تفنگ ها، از جمله تفنگ های اسد، هیچ گذار سیاسی میسر نیست. یک گذار سیاسی فراگیر، شامل تمرکز زدائی قدرت اسد، مکمل سیاسی جنگ علیه داعش خواهد بود."

پائولو سرجیو پینهیرو، رئیس کمیسیون مستقل تحقیق در مورد سوریه، روز ۲۰ فوریه در توضیخاتی در برابر شورای امنیت، کشور های جهان را به یافتن یک راه حل سیاسی برای پایان دادن به "جنایات غیر قابل تصور" که هر روزه در سوریه بوقوع می پیوندد فراخواند. وی گفت: "این از وجدان بدور است که مردم سوریه هم چنان در رنجی که در چهار سال گذشته بر آنان رفته دست و پا بزنند در حالی که دنیا تلاش چندانی برای بازگرداندن صلح و عدالت برای قربانیان از خود نشان ندهد."

ادوارد دارک با به تصویر کشیدن رنج بخش عظیمی از شهروندان سوری که در میان گروه های مسلح مختلف به دام افتاده اند می نویسد: "در برخی از نواحی نیروهای رژیم بیشترین رنج و جنایات جنگی را نسبت به مردم روا داشته اند. در برخی نواحی دیگر نیروهای شورشی و در دیگر نواحی نیروهای جهادی. به عبارت دیگر جنگ سوریه بیشتر شبیه به مجموعه ای از رویاروئی های محلی است تا یک جنگ منسجم. اگر چه جامعه سوریه به شدت چند قطبی است و انواع اختلاف های نژادی و مذهبی و جغرافیائی آن را چند پاره کرده اما مردمش در یک چیز با یکدیگر اشتراک دارند و آن اینکه بطور گسترده همه آنان عزیزان و دوستان بی گناهشان را از دست داده اند و از ته دل خواستار خاتمه این وضعیتند."

مرز های ترکیه، یک "مسئله استراتژیک"

فهیم تستکین این هفته از اضطراب رهبران ترکیه در مورد قدرت بقای حافظ اسد در سوریه خبر می دهد.

به گزارش تستکین "تحولات سوریه و واقعیت ها حکایت از آن دارد که طرح "آموزش و تسلیح" مخالفان سوری به حصول یک راه حل منجر نخواهد شد. نیرو های رژیم، به کمک ایران و حزب الله نه تنها در حلب بلکه در قنیطره، درعا، و حومه شرقی دمشق یعنی در غوطه موفق به پیشروی شده اند. جبهه شمالی زیر فشار فوق العاده رژیم قرار دارد. اگر رژیم موفق به قطع خط مواصلاتی اپوزیسیون شود، هم چنان که در حمص اتفاق افتاد، مخالفین ممکن است چاره ای جز تسلیم نداشته باشند."

یاروسلاف ترومیفوف از وال استریت ژورنال این هفته گزارش داد که "مرز های ۵۰۰ مایلی ترکیه با سوریه که بی در و پیکر است یک مسئله استراتژیک برای غرب در ارتباط با غلبه بر گروه دولت اسلامی و جلوگیری از حملات تروریستی آنان ایجاد کرده است. این نیرو ها تقریبا نیمی از این جبهه را در کنترل خود دارند که محل ورود هزاران ستیزه جوی خارجی به سوریه و عراق است."

این ستون المانیتور در ژانویه ۲۰۱۴ در مورد فقدان کنترل امنیتی مرز ترکیه با سوریه هشدار داد و گفت که ترکیه می باید امنیت شهروندان خودش را در اولویت قرار دهد. در آن زمان نوشتیم: "این ماموریت ترسناکی است که ماموران امنیتی ترکیه بخواهند ورود و خروج نیرو های جهادی را مورد سرکوب قرار دهند هم چنانکه تا کنون هم موفق به این امر نشده اند ... نیرو های اپوزیسیون سوری بدون شک با تشدید تمهیدات امنیتی در مرز ترکیه و سوریه تحت تاثیر قرار خواهند گرفت."

تستکین هم چنین گزارش می کند که مدارک موجود در دادگاه نشان می دهد که احتمالا ترکیه به تقاضای شورشیان برخی از هدف های نظامی را در سوریه مورد حمله قرار داده است و هم چنین حکایت از آن دارد که احتمالا آنکارا سلاح در اختیار گروه انصار الاسلام که وابسته به جبهه النصره و القاعده است گذاشته باشد.

"مدارک دادگاه حاوی اظهار نظر هائی است که این شک را که ترکیه به گروه های رادیکال کمک تسلیحاتی کرده است تقویت می کند. در گفتگوئی میان ایهان اورلی با رئیس اتحادیه ترک های سوری احمد سیرین (با نام مستعار احمد اوهرین) مطرح می شود که سلاح هائی که از سوی ترکیه حمل شده در حقیقت به دست انصار الاسلام رسیده است."

"انصار الاسلام به طور کلی با جبهه النصره به طور مشترک عمل می کند. وقتی اورلی می گوید که مهمات آن ها تمام شده سیرین می پرسد که پس آن سلاح هائی که برای انصار فرستاده شد چه شد؟ اورلی در جواب می گوید من نمی دانم. باید از آنهائی که سلاح ها را برای انصار فرستادند سئوال کنی."

اوج گیری گروه های افراطی مانند دولت اسلامی و خوار کردن حکومت علوی سوریه تاثیر زیانباری بر شیعیان ترکیه داشته است.

پینار ترمبلی می نویسد: "انتقادات دولت ترکیه از پرزیدنت حافظ اسد و لفاظی های رسمی و غیر رسمی علیه علویان به نوعی حمله به شیعیان نیز تلقی می شود. وبلاگ های بسیاری وجود دارد (از جمله "خطر ایران" و "آنان که منحرف شده اند") و خروجی های خبری که بطور مشخص به ایران هراسی و پرداختن به شیعیان با عباراتی موهن اختصاص دارند."

 

More from Week in Review

Recommended Articles