در روز دوم مارس (یکشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۹۲) من برای دومین بار از سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۵) از ترکیه اخراج شدم – این بار از فرودگاه آتاتورک استانبول، در توقف کوتاهی که بین راهم به کردستان عراق داشتم. دلیل ممنوعیت : نوشتن درباره کردها.

برنامه من شرکت در اجلاس سلیمانیه در دانشگاه آمریکایی بود و کنفرانسی که بسیاری از تحلیلگران برجسته و مقامات رسمی قرار بود در آن سخنرانی کنند، از جمله آنها «احمد داوداوغلو» وزیر امور خارجه ترکیه و همکار نویسنده مان در  ال مونیتور «چنگیز جاندار». علی رغم اینکه به بازرسی گمرک گفتم «من به ترکیه نمی روم، دارم به عراق می روم» با اینحال اجازه عبور «داخلی» از طریق ترکیه به من داده نشد.

آن شب را به عنوان مسافر غیرمجاز با یک کرد و دو نفر دیگر در بازداشت بسر بردم. مردی که با من بازداشت شده بود از کردهای ایرانی بود که می خواست برای دیدن خانواده اش به اربیل برود. او به زبان کردی به من گفت از آنجا که کردها کشوری ندارند، در نتیجه «هیچ دوستی ندارند؛ فقط دشمن دارند».

ماموران حفاظتی فرودگاه لابد باید تعجب کرده باشند از اینکه من داشتم با هم اتاقی‌ام به زبان کردی صحبت می کردم. اما به هرحال، رفتار آنها کاملاْ دوستانه بود و حتی در دو وعده غذایی با مک دونالد از ما پذیرایی کردند و در کنارش دوغ سنتی به اسم «آیران» هم بهمان دادند. یکی از ماموران به ما گفت: « آیران بنوشید که عالی ترین نوشیدنی ترکی است!»