آیا ایالات متحده از دیپلماسی در خاورمیانه ناامید شده‌است؟
رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه ایالات متحده به سعودی‌ها گوشزد می‌کند «مراقب عواقب» اعمالشان باشند؛ آیا میشل عون، رئیس جمهور لبنان در مورد سعد حریری درست اقدام می‌کند؟
چگونه می‌توان سخنان نیکی هیلی، نماینده دائم ایالات متحده در سازمان ملل را در جلسه ویژه شورای امنیت ارزیابی کرد؟ در این جلسه هیلی در پاسخ به انتقاد ۱۴ عضو شورا از به رسمیت شناخته شدن بیت المقدس به عنوان پایتخت اسرائیل توسط ایالات متحده به "برادارن و خواهران فلسطینی " اطمینان داد که "ایالات متحده تماما به رسیدن به صلح بین اسرائیل و فلسطینی‌ها پایبند است" چرا که به گفته او، "ایالات متحده پیش هر دو طرف اعتبار دارد."
ناهمخوانی گفتار و رفتار فراتر از قدرت درک و تصور است، مگر اینکه اقدامی در حال صورت گرفتن است که تا کنون جهان، رهبران کشورهای منطقه، خبرنگاران و تحلیلگران از آن بی‌اطلاعند. نماینده دائم فلسطین در سازمان ملل در پاسخ به هیلی گفت، "تصمیم ایالات متحده باعث می‌شود این کشور صلاحیتش را برای رهبری روند صلح در منطقه از دست بدهد." توماس فریدمن تصمیم ایالات متحده در مورد بیت المقدس را "هنر تسلیم شدن" نامید.
ایالات متحده با این اقدامش ممکن است به صورت ناخواسته بین اعراب بر سر مسئله فلسطین اتحاد برقرار کرده باشد و این مسئله را در صدر امور اتحادیه عرب قرار داده باشد. اتحادی که مدت‌ها آرزوی آن می‌رفت. بهترین شرایط برای تندروهای منطقه مهیا شده است. محور «مقاومت» ایران امروز می‌تواند برای اعراب و مسلمانان «حاضر در خیابان‌ها» بیش از هر زمان دیگری معنا پیدا کند و در مقابل، روابط نزدیک عربستان سعودی و امارات متحده عربی با دولت ترامپ در تاکسی‌ها و قهوه خانه‌های جهان عرب مورد پرسش و انتقاد قرار خواهد گرفت. کاخ سفید در این زمینه به دوستانش لطفی نکرده‌است. به طور مشخص، اردن در خط مقدم تحمل عواقب تصمیم آمریکا قرار دارد. چیزی در ماه‌های آینده باید منتظر آن بود.
اقدام ایالات متحده را می‌توان در چارچوب سیاست کلی این کشور برای خروج از درگیری‌های خاورمیانه درک کرد. هیچ کس انتظاری ندارد که از طرح صلح پیشنهادی جرد کوشنر، داماد و مشاور ویژه ترامپ نتیجه‌ای حاصل شود. به خصوص در شرایط فعلی. توانایی‌های اعمال قدرت دیپلماتیک ایالات متحده به سرعت در حال کاهش هستند و این مسئله فقط به مسئله اسرائیل و فلسطینیان محدود نمی‌شود.
