ماه گذشته در این ستون نوشتیم که همکاری روسیه و ایالات متحده در سوریه "همکاری نزدیکتر ترکیه با ایران و سوریه را تسریع می‌کند و همزمان حد و مرز نفوذ مسکو در بین بازیگران منطقه‌ای را نیز بسنجد."

این هفته آمبرین زمان گزارشی از دیدار «بی‌سابقه» سرلشگر محمدحسین باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران از آنکارا منتشر کرده است. به نوشته او، "در حالیکه ایالات متحده و روسیه - از دیدگاه تهران و آنکارا- در جستجوی راهی برای پایان دادن به درگیری‌ها هستند، ایران و ترکیه با گذر کردن از توافق‌های پیشین به دنبال اتحاد در سوریه هستند."

به گزارش آنتون مارداسوف، مسکو به دنبال بیشینه کردن نفوذش در سوریه است. این تلاش شامل مسائل مربوط به ایران هم می‌شود. به نوشته مارداسوف" در حال حاضر روسیه به دنبال اقداماتی فرای توافقات انجام شده در آستانه قزاقستان است، اقداماتی که لزوما با همکاری با ایران انجام نشده است. از جمله این اقدامات، ایجاد مناطق کاهش تنش در جنوب غرب سوریه است که روسیه و ایالات متحده در عمان در مورد آنها مذاکره کردند. مثال دیگر مناطق کاهش تنش در شرق غوطه و شمال حمص است که در مذاکرات قاهره در مورد آنها گفتگو شد.

روسیه بدون شکل از زمان آزادسازی مناطق شرقی حلب توانسته نفوذش را در منطقه افزایش دهد. روسیه جریان جنگ را تغییر داد و به رژیم سوریه کمک کرد تا در قدرت باقی بماند. با این وجود باید در نظر داشت که ایران در طی سال‌های جنگ توانسته حضوری چند لایه در سوریه داشته باشد. از جمله آن، حضور نیروهای شبه نظامی شیعه در سوریه است. از جمله آنها می‌توان به گروه‌های سوریه، شاخه‌های نیروی مقاومت ایدئولوژیک ملی لبنان در سوریه و گروه‌های مقاومت اسلامی سوری (معروف به حزب الله عراق)، واحدهای نیروهای دفاع محلی در حلب و نیروهای دفاع ملی - که از علوی‌ها، سنی‌ها و گروه‌های دیگر سوری مورد حمایت ایران تشکیل شده‌اند و به صورت کامل یا نسبی توسط ایران پشتیبانی مالی می شوند - اشاره کرد. مراکز فرهنگی جدید ایران و پروپاگاندای شیعه بین مردم محلی ابزارهای قدرت نرم تهران هستند. این استراتژی٬ تنش‌های فرقه‌ای و قومی در منطقه را افزایش می‌دهد و این باعث می‌شود پروپاگاندای دولت اسلامی و حیات التحریر شام نیز گسترش پیدا کند."