در روز ۲۳ ژوئن، ساکنان دروزی به دو تن از شورشیان زخمی ارتش سوریه که توسط نیروهای دفاع اسرائیل توسط آمبولانس از مرز به بیمارستانی در اسرائیل  منتقل می  شدند حمله کردند. این اعدام در روستای دروزی مجدل شمس واقع در بلندی های جولان زنگ خطری برای اسرائیل  و دیگر ساکنان منطقه به شمار می رود. قضیه پیش آمده در دروزی  حداقل به طور ضمنی شبکه ای از خصومت های قومی و تنش های موجود در مرز اسرائیل راآشکار تر کرده است.  در صورت سقوط رژیم دمشق و یا در صورت  تسلیم شدن جناحهای سنی ، در این صورت ما با خیال راحت می توانیم فرض کنیم که ثبات و آرامش نسبی  موجود به پایان خواهد رسید و کنشهای سرکوب در منطقه مرزی سرانجام  شعله ور خواهد شد.

نکته ی حائز اهمیت  مربوط به وقایع اخیر که می تواند درس خوبی برای اسرائیل نیز باشد این است که باید برای بقا و تقویت رژیم کنونی به هر قیمت تلاش کند. هر آنچه که در اینجا اتفاق افتده به احتمال زیاد در سوریه پس از بشار اسد نیزاتفاق می افتد.

رژیم بعث با بیرحمی به شهروندان حمله ور شد وحقوق اساسی  آنها رادزدید واکنون  رهبران آن نیز باید در راستای اجرای عدالت تاوان بپردازند. اما در این بین برای برگزیدن میان بد و بد تر، سمت پیکان به سوی  رژیم حاکم نشانه رفته است. نیروهای امنیتی اسرائیل به تدریج باید در گسترش دامنه  اتحاد خود را با شورشیان و ارتش سوریه اقدام کنند و از سوی دیگر با کمک متحدان غربی خود برای ایجاد ثبات در دمشق گام بردارند. در واقع هدف تقویت دشمنان رژیم نیست بلکه توسعه روابط دوستانه با آنها است. باید در نظر داشت که عواقب تلخ این تاکتیک می تواند مانند یک بومرنگ به سمت اورشلیم باز گردد.

بقای رژیم دمشق ثبات در مرز شمالی اسرائیل را تضمین  می کند، همچنین این موضوع گامی مهم برای تامین امنیت ملی آنها به شمار میرود. سوریه یک رژیم سکولار دارد که  به طور ضمنی اسرائیل را به رسمیت می شناسد. اعتقادات مذهبی معتقد به امام ندارد و هدف آن نیز ایجاد یک خلافت اسلامی در منطقه تحت کنترلش نیست.از آنجا که سوریه یک کشور مستقل است، همیشه در خطر مجموعه ای از ابزارهای فشار مربوط به جنگ و بحران قرار دارد. گاهی از سوریه به  عنوان معبری برای انتقال پیامهای دیپلماتیک در عرصه های بین المللی نیز استفاده می شود. در صورت نیاز به اقدام نظامی علیه آن ، باید توجه بسیار زیادی به جمعیت غیر نظامی و خطر کشته شدن آنها نمود.