دست‌کم تا این لحظه، گره‌گشایی سریع از مشکل کنونی عراق، دغدغه اصلی مسکو نبوده است. شرایط این کشور به ندرت در اخبار رسانه‌های روسی –جایی که مساله بومی اوکراین و روسیه مساله اصلی است- به خبری مهم تبدیل می‌شود. همچنین با وجود اعلام حمایت کامل ولادیمیر پوتین رییس جمهوری روسیه از تلاش‌های نوری المالکی برای مقابله با شبه نظامیانی که ارتش عراق را از شهرهای شمالی و غربی این کشور عقب رانده‌اند، به نظر نمی‌رسد که این موضوع در صدر اولویت‌های مقامات ارشد حکومت روسیه قرار داشته باشد. علی‌رغم وجود برخی منافع مهم در عراق و خاورمیانه، بعید است که دولت روسیه خود را چندان درگیر این بخش از دنیا کند.

همان‌طور که پیش‌تر صحبت شد و فئودور لوکیانف در المانیتور نوشت، وقایع عراق در وهله اول دیدگاه‌هایی در روسیه را تایید می‌کند که از قبل نیز وجود داشت. این دیدگاه، مولفه‌های گوناگونی دارد.

نخست، در رابطه با ایالات متحده، بحران کنونی عراق لحظه‌ای را در اختیار روس‌ها گذاشته که واژه «دیدید گفتم؟» را به رخ بکشند. سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه اظهارات مکرر مسکو را در زمان حمله آمریکا به عراق یادآوری کرد: «ماجراجویی‌هایی که آمریکایی‌ها و بریتانیایی‌ها در آن‌جا آغاز کردند، فرجام نیکی در پی نخواهد داشت». چنین جملاتی، ترجیع بند تمامی اظهارنظرهای مقامات روس به هنگام بروز مشکلات [در عراق] از سال ۲۰۰۳ تا کنون است.

در درجه دوم، بحران جدید عراق موید این دیدگاه مسکو است که معتقد بود کمک ایالات متحده به شورشیان و طولانی‌تر کردن جنگ داخلی سوریه، اشتباه آمریکایی‌هاست. روسیه بر این باور بود که باید از بشار اسد حمایت یا دست‌کم او را تحمل کرد تا گروه‌های اسلام‌گرایی را که می‌خواستند رژیم او و اکنون رژیم عراق را ساقط کنند، در هم بکوبد.