دور جدید مذاکرات هسته ای روز ۲۰ فوریه پایان یافت. حاصل مذاکرات، توافق بین ایران و قدرت های جهانی بر روی چارچوبی بود  که طبق آن نحوه اقدام و برنامه زمانبندی مذاکرات، برای رسیدن به یک توافق جامع و نهائی ظرف چهار ماه آینده پیش بینی گردیده است. کاترین اشتون، رئیس روابط خارجی اتحادیه اروپا در این رابطه گفت: "ما سه روز بسیار پر ثمری را پشت سر گذاشتیم. (در خلال مذاکرات) توانستیم موضوعاتی را که باید برای رسیدن به یک توافق جامع و نهائی روی آن ها بحث شود شناسائی کنیم". 

یکی از چالش هائی که مذاکرات با آن روبرو خواهد گردید تعیین میزان واقعی انرژی هسته ای مورد نیاز ایران است. دلیل این امر آن است که طبق قرارداد موقت ژنو راه حل نهائی باید شامل "یک برنامه غنی سازی باشد که توسط طرفین تعریف می گردد، برنامه ای که شاخصه های آن با موافقت طرفین و منطبق با نیازهای عملی، با محدودیت های مورد توافق در خصوص دامنه و سطح فعالیتهای غنی سازی، ظرفیت غنی سازی، محل هایی که در آن غنی سازی انجام می شود و ذخایر اورانیوم غنی شده برای دوره زمانی که مورد توافق قرار می گیرد، تعیین می گردد" (تاکید از ماست).

انرژی هسته ای از شکافته شدن هسته اورانیوم یا پلوتونیوم، بر اثر شلیک یک نوترون به هسته عناصر مزبور ایجاد می گردد. بر اثر این فرآیند انرژی عظیمی بصورت حرارت و تشعشع آزاد می شود. این انرژی صرف تبدیل آب به بخار می گردد و سپس بخار ایجاد شده برای گرداندن توربین های بخاری برای تولید برق به کار گرفته می شود.  

انرژی هسته ای منبع مهمی برای تولید برق به شمار می رود و انتظار می رود تا آینده قابل پیش بینی هم چنان این جایگاه خود را حفظ کند.  رآکتور های هسته ای در سراسر جهان رو به افزایش اند. تا این تاریخ یعنی فوریه ۲۰۱۴، تعداد رآکتور های در حال کار در سراسر دنیا ۴۳۴ و ظرفیت تولید برق آن ها ۳۸۰۰۰۰ مگاوات است. در عین حال، ۷۰ رآکتور دیگر در حال ساخت و ۱۷۳ رآکتور نیز در حال طراحی است. بر اساس گزارش ژانویه ۲۰۱۴ انجمن جهانی هسته ای "بیش از ۴۵ کشور در حال شروع فعالانه برنامه های هسته ای به منظور تولید نیرو می باشند".