ABD Başkanı Barack Obama, New York Times yorumcusu Thomas Friedman’a 8 Ağustos’ta verdiği özel mülakatta Orta Doğu barış görüşmelerindeki açmazdan bahsederken “Bibi bir bakıma fazlasıyla güçlü, Ebu Mazen de bir bakıma fazlasıyla zayıf.” dedi. Obama ayrıca “Netanyahu’nun kamuoyu anketlerindeki rakamları benimkilerden yüksek.” ifadesini kullandı ve bu rakamların “Gazze’deki savaşla önemli ölçüde yükseldiğini” belirtti. Yani Obama’ya göre Netanyahu’yu uzlaşmaya ancak iç baskı sevk edebilir.

Obama, bu düşüncesinde yalnız değil. Time dergisi yaklaşık iki yıl önce, mayıs 2012’de bir kapağını Başbakan Benjamin Netanyahu’ya ayırdı ve Netanyahu’yu İsrail Devleti’nin kadir-i mutlak hükümdarı ilan ederek “Kral Bibi” başlığını kullandı. Aslına bakılırsa Obama yönetiminin Obama’nın göreve gelmesinden bu yana hep şu varsayımla hareket ettiği anlaşılıyor: Netanyahu güçlüdür, onunla uğraşmak anlamsız. Netanyahu’yu kabullenmemiz ve onunla yapabileceğimizin en iyisiyle idare etmemiz gerekir.

Time’ın bu efsane kapağının üstünden daha bir yıl geçmeden Netanyahu ocak 2013’te seçime gitti ama karşısına ciddi bir rakip çıkmadı. Başbakanlık yarışında gerçek bir alternatif yoktu. Şu an maliye bakanı olan Yair Lapid, o günlerde televizyondan yeni ayrılmış bir gazeteciydi. İşçi Partisi’nin sosyalist ismi Shelly Yachimovich, kazanamayacak kadar zayıftı. Şu an ekonomi ve ticaret bakanı olan Naftali Bennett, kısa süre öncesine kadar Netanyahu’nun maiyetinde görev yapmıştı. Mevcut dışişleri bakanı Avigdor Liberman ise Rus kökenli seçmenin cam fanusunu kıramıyordu.

Ancak, seçilmek için mükemmel koşullarda yarışan ve fiilen rakipsiz olan Netanyahu, oyların yaklaşık yüzde 16’sını alabildi ve parlamentoda sadece 20 sandalye kazandı. İlave 11 sandalye getiren Liberman ile son dakikada kurduğu ortaklık olmasaydı koltuğunu Yachimovich, Lapid veya bir başkasına kaptırmış olacaktı.