این سئوال که کدام کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحده، «بهترین گزینه برای اسرائیل» است، به سبب وجود متغیرهای مختلف، می‌تواند پاسخ‌های گوناگون و فراوانی داشته باشد: اول، بستگی دارد که از منظر چه کسانی ببینید – یهودیان اسرائیل یا یهودیان آمریکا؟- دوم، کدام گروه از یهودیان اسرائیلی یا کدام گروه از یهودیان آمریکایی؟ سوم، بستگی به این دارد که منظور از نامزد مطلوب، کاندیدای در حال رقابت است یا روزی که آن نامزد، برنده شود و به کاخ سفید پا بگذارد؟ نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که نامزد مطلوب اعضای جامعه یهود خارج از اسرائیل، لزوماً همان محبوبیت را در میان یهودیان اسرائیلی ندارد. برای مثال، باراک اوباما، رئیس جمهوری کنونی آمریکا، از حمایت دو سوم رأی‌دهندگان یهودی در هر دو کمپین انتخاباتی خود بهره‌مند بود. اما از سوی دیگر، در نظر اسرائیلی‌ها، مرد سیاه‌پوستی که نام میانی‌اش حسین نیز باشد، فقط می‌توانسته در قالب یک تور سیاحتی از کاخ سفید بازدید کند.

این فاصله، نتیجهٔ نوع نگاهِ دو جامعهٔ فوق‌الذکر است. یهودیان آمریکا (یا آمریکایی‌های یهودی، هر کدام که شما راحتید آن‌ها را بنامید) همانند سایر اقلیت‌ها، به‌طور سنتی متمایل به نامزدهای دموکرات هستند که از ارزش‌های آزادی‌خواهانه و کثرت‌گرایانه دفاع می‌کنند. برای رأی‌دهندگان یهودی، دیدگاه کاندیدا نسبت به اسرائیل بعد از عوامل دیگری قرار می‌گیرد که طبقه متوسط رو به بالا در آمریکا به آن نگاه می‌کنند: اقتصاد، رفاه اجتماعی، تحصیلات، سقط جنین، تعلیمات مذهبی در مدارس و امثال آن. از سوی دیگر، زمانی که اسرائیلی‌ها می‌پرسند آیا یک کاندیدا «برای یهودی‌ها خوب» است یا خیر، منظور آن‌ها یهودیان اسرائیل است. محبوبیت حزبی که اوباما به آن وابسته است، در میان اسرائیلی‌ها کم یا زیاد نشده. برای بیشتر اسرائیلی‌ها -که اغلب آن‌ها از دولت دست‌راستیِ حامی شهرک‌سازی حمایت می‌کنند- «یک رئیس جمهوری خوب» آن است که رژیم کنونی اسرائیل را به چالش نکشد. آن سوی دیگرِ این طیف سیاسی، یعنی چپ‌ها، به دنبال کسی هستند که بتواند اسرائیل را به توقف شهرک‌سازی و خروج از اراضی اشغالی وادار کند.

بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، موضع خود را با وعده‌های فراوان نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا و تملق‌های آن‌ها عوض نکرده است. سخنان شیرینی که هیلاری کلینتون، کاندیدای دموکرات درباره نتانیاهو در مقاله روز چهارم نوامبر -منتشر شده در هفته‌نامه یهودیان آمریکا به نام فوروارد- بیان کرد، او را به محبوب قلوب اورشلیم تبدیل نساخت. دفتر نخست وزیر هنوز ملامت نتانیاهو توسط هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت آمریکا در آوریل ۲۰۱۰ را فراموش نکرده که گفت او باید به پیشبرد روند صلح متعهد باشد و تصمیم دولت نتانیاهو برای تسهیل تحریم‌ها بر فلسطینی‌ها کافی نیست. کلینتون گفته بود که اسرائیل باید به کمک‌های بشردوستانه به ساکنان نوار غزه توجه نشان دهد و شهرک‌سازی را متوقف کند. دفتر نخست وزیر اسرائیل همچنین مصاحبه کلینتون با سی‌ان‌ان در جولای ۲۰۱۴ را فراموش نمی‌کند که گفت سیاست شهرک‌سازی، مهم‌ترین اعتراض او به دولت کنونی اسرائیل است.

دیوید بن گوریون، اولین نخست‌ وزیر تاریخ اسرائیل، در یک نطق مشهور گفته بود: «این مهم نیست که غیر یهودیان چه می‌گویند، مهم این است که یهودیان چه می‌کنند». نتانیاهو روی همین اصل هیچ اهمیتی به آن‌چه غیریهودیان یا یهودیانی مانند برنی ساندرز از حزب دموکرات می‌گویند، نمی‌دهد. ساندرز در گفت‌وگوی ماه پیش با رولینگ استون، جرئت کرد تا استفاده بی‌رویه از قوای نظامی اسرائیل در غزه را که به گفته وی طی عملیات لبه محافظتی در سال ۲۰۱۴ صورت گرفت، محکوم کند. برای نخست وزیر اسرائیل مهم است که رئیس جمهوری بعد آمریکا در عمل چه کار می‌کند. نتانیاهو تمامی نطق‌های اوباما و سرزنش‌های جان کری، وزیر خارجه‌اش را از سر گذراند. همان زمان که آن‌ها نطق می‌کردند، نتانیاهو شهرکی دیگر در کرانه غربی می‌ساخت. تنها رئیس جمهوری آمریکا که فقط حرف نزد و در عمل نیز فشارهای اقتصادی وارد کرد -تهدید کرد که ضمانت‌های اعتباری آمریکا برای جذب مهاجران یهودی شوروی را معلق می‌کند- پرزیدنت جورج هربرت واکر بوش، از حزب جمهوری‌خواه بود. نتانیاهو در سال ۱۹۹۱ و زمان نخست وزیری اسحاق شامیر، معاون او بود. شامیر تقاضای بوش برای توقف شهرک‌سازی را در آن سال رد کرد، اسرائیل نتوانست ضمانت‌های اعتباری را دریافت کند و حزب لیکود در سال ۱۹۹۲ انتخابات را باخت.