GAZZE ŞEHRİ, Gazze Şeridi — Fransız-Tunus ortak yapımı “Mavi En Sıcak Renktir” filmini indirip izlemek istiyordum. Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye Ödülü’nü kazandığı için bu filmi özellikle merak ediyordum. İki lezbiyen kızın hayatını konu alan filmi Gazze’deki bitmeyen elektrik kesintilerine rağmen indirebildim ve seyrettim. Film, kızların hüzünlerini, hayal kırıklıklarını ve yalnızlığını anlatırken cinselliklerine de ışık tutuyor. Tunuslu yönetmen Abdül Latif Keşiş’in açıklıkla yansıttığı özgürlük derecesinin beni şoke ettiğini inkâr edemem. Keşiş, seks sahnelerini profesyonel ve yenilikçi bir şekilde, kısıtlama koymadan sunmaya çalışırken aslında bu özgürlüğü de bir tür kutsala dönüştürmüş ve bu kutsal kendi aşırıcılığını ve tahammülsüzlüğünü üretmiş.

Kaderin bir cilvesi olarak ertesi sabah Filistinli kadın oyuncularla Gazze’de yaşadıkları zorluklar hakkında mülakatlar yapacaktım. Yine bir şok yaşadım. Bu defa da farklı bir aşırıcılığa hizmet eden baskının vardığı nokta nedeniyle…

“Ebu Ayed’in Günlükleri” şu an Gazze Şeridi’nde çekilen ve Hona El Kudüs televizyonunda gösterilen bir dizi. Filistin toplumunda yaşanan günlük sorunları, ailelerde ve özellikle Ebu Ayed ile eşi Um Ayed arasında baş gösteren problemleri konu alıyor. Bölümlerin süresi sadece 15 dakika. Stüdyo yokluğu ve başka prodüksiyon sıkıntıları nedeniyle çekimler her defasında farklı bir evde yapılıyor ve bu evler genelde dizi ekibinin dostlarına ait oluyor.

Çekimler sırasında sıkıntılar büyüyor. Üç kadın oyuncunun sahneleri ayrı bir hassasiyetle çekiliyor. Kadın oyuncular, senaryo gereği kendi evleri olan mekânlarda bile başlarını açamıyor. Erkek oyunculara yaklaşmaları dahi yasak.