بیشتر مدارس دینی نجف با روش هاس سنتی شان در تدریس از مدارس عادی و دانشگاهها تمایز می­یابند. این حوزه ها شاهد هیچ گونه تغییر بنیادی در روش تدریس و  شیوه های­شان به مانند آنچه در حوزه های ایران و لبنان رخ داد نبوده اند. در مدارس دینی نجف کلاس یا جلسه ای که حضور در آن برای طلبه ها اجباری باشد نمی بینیم و این خود طلبه ها هستند که استادشان را انتخاب می کنند. هر طلبه ای می تواند به همراه دیگر طلبه ها در محضر یک استاد تلمذ کند یا از استاد درخواست کند که به تنهایی در حضورش به فراگیری بپردازد و یا اینکه به همراه گروهی از طلبه های دیگر باشد. و این امکان برای طلبه ها وجود دارد که در صورت عدم استفاده از درس و بحث، استاد یا  جلسه مربوطه را ترک کند.

شیخ جهاد الاسدی به عنوان یکی از علمای دینی نجف می­گوید مدارس کنونی نجف نمی توانند دقیقا با تعریف رایج و غالب از مدرسه دینی از حیث شرط سنی برای طلبه ها، کفایت عقلی، سطح علمی، نظام کلاسی، حضور و غیاب و امتحانات دوره ای و اعطای مدرک پس از پایان مرحله ای مشخص، تطابق داشته باشند.

وی می افزاید «علیرغم وجود برخی مدارس دینی در حوزه نجف که دارای ویژگی های بالا هستند، روش درسی غالب در نجف چنین سازوکاری ندارد. نظام درسی نجف استاد-محور است یعنی طلبه در برابر استادش پاسخگوست و استاد هم به نوبه خودش بر اساس عرف سنتی­ای که تعیین کننده سطح دروس، کیفیت ارائه و پیگیری حضور و غیاب طلبه است، بر نامه اش را تنظیم می کند».

مکانهای خاصی برای درس و مباحثه (دوره دروس توسط طلاب) وجود ندارد و استاد و طلبه ها یا خود طلبه ها طبق زمان مقرر شده در مسجد یا در برخی اتاقهای مدارس دینی یا زیرزمین با توجه به شرایط آب و هوا جمع می شوند و گاهی جلسات درس خارج طلاب در منزل یک مرجع تقلید یا یک مجتهد برگزار می شود.