گذر از پارلمان لبنان تا کاخ خالی ریاست جمهوری این کشور، در حالت عادی بیش از ۲۰ دقیقه طول نمی‌کشد. اما وقتی سیاستمداران نتوانند بر سر این که چه کسی رئیس جمهوری شود، به اجماع برسند، این سفر ممکن است دو سال و پنج‌ ماه -تا این لحظه- طول بکشد. از ۲۴ مه سال ۲۰۱۴، لبنان بدون رئیس جمهوری بوده و این مسئله بر تمامی زوایای زندگی سیاسی در این کشور اثر گذاشته است.

نخست‌وزیر و اعضای کابینه جانشین این مقام بودند اما پارلمان -به دلیل عدم اجماع- دورهٔ خدمت خود را دو بار تمدید کرد. طی چند سال گذشته، کشور می‌بایست حیات خود را علیرغم سیاست‌گذاری حداقلی و تنش سیاسی حداکثری، حفظ می‌کرد. با این شرایط، به نظر می‌رسد که گروه‌های سیاسی به این نتیجه رسیدند که نگذارند شرایط از کنترل خارج شود.

روز ۳۱ اکتبر، دورنمایی از پایان‌دادن به این مجادله ظاهر شد و می‌توان انتظار داشت که ژنرال میشل عون، فرمانده سابق ارتش لبنان، سیزدهمین رئیس جمهوری لبنان برای خدمت در شش سال آینده باشد.

عون، یکی از متحدان ایران و حزب‌الله و رهبر بزرگ‌ترین بلوک مسیحی در پارلمان، توانست حمایت سعد حریری، متحد نزدیک عربستان سعودی و رهبر «جنبش آینده» را جلب کند. این مسئله پس از سلسله‌ای از ملاقات‌های طولانی روی داد که مشاوران دو طرف با یکدیگر برگزار کردند و در عوض، توافق شد تا حریری برای شش سال آینده، نخست وزیر لبنان باشد.