فقط تعداد اندکی از زنان لبنانی به عالم سیاست راه یافته اند که البته آن هم اغلب پس از مرگ یکی ار اعضای خانواده بوده است. این عجیب نیست که بگوییم زنان لبنانی زمانی به پارلمان راه می یابند که سیاه پوش هستند. با اینکه لبنان جامعه بازی است اما هنوز تحت فرهنگ مرد سالار بوده که حضور زنان در پستهای مهم دولتی و پارلمان را با موانع جدی مواجه می کند.

از ۱۲۸ نماینده پارلمان کنونی لبنان تنها ۴ نفر آنها زن هستند. ستریدا طوق جعجع نماینده ای از منطقه بشری است. جیلبرت زوین کرسی خود را به نمایندگی از منطقه کسروان و با حمایت ژنرال میشل عون بدست آورده است که رییس جریان تغییر و اصلاحات است. بهیه الحریری که نماینده ای از شهر صیدا و از حرکت آینده سنی است و نایله تونی مکتبی کرسی مسیحیان ارتدوکس پیرو کلیسای یونان را در اختیار دارد.

بر اساس گزارش رسانه ها, در سال ۲۰۰۹ تنها ۱۲ تن از ۵۸۷ نامزدهای انتخاباتی را زنان تشکیل می دادند. بر اساس اظهارات امیل خوری که خبر نگار است , دولت کنونی لبنان زنانی را در خود جای داده است همانند جناب قاضی الیس شبطینی , در حالیکه سه تن دیگر هم سمتهای دیگری داشتند مانند رعیا الحسن که وزیر امور مالی در سال ۲۰۰۹ بود یا بهیه حریری که وزیر تعلیمات در سال ۲۰۰۹ بود یا نائله معوض که وزیر امور اجتماعی در سال ۲۰۰۵ بود یا لیلی صلح که وزیر صنایع در سال ۲۰۰۴ بود.

درحلیکه لبنان قبلا در میان کشور های پیشرو در زمینه حرکت ها و فعالیتهای زنان بود , پس از دوران نبرد ها در سال ۱۹۵۲ دچار پسرفتتهایی در این زمینه شد. در حالیکه اکنون در لبنان تنها ۳/۱٪ از کرسیهای پارلمان در اختیار زنان است , جمهوری اسلامی ایران هم همین درصد از حضور زنان در پارلمانش را دارد که این به نوبه خود از کویت با ۶/۲٪ و اردن با ۱۲٪ هم کمتر است.