نقاش و مدلش اثر پیکاسو، آرمیدن دو نفر بر تخت در حضور دیگران اثر فرانسیس بیکن، تابلوی خودکشی اثر اندی وارهول، بر دروازه ابدیت اثر ونسان ونگوگ، نقاشی دیواری روی زمینه قرمز هندی اثر جکسون پولاک و ... این نقاشیها بخشی از آثار هنری شاخصی است که در گنجینه ۴۰ساله موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری میشود.
موزهای که گفته میشود بزرگترین مجموعه آثار هنری معاصر غرب– نزدیک به دو هزار اثر- را خارج از اروپا و امریکای شمالی در اختیار دارد و البته در یک سال گذشته خبرهای زیادی از آن در رسانههای ایران منتشر شده است؛ از دزدیده شدن برخی از آثار که عاقبت برگردانده شدند تا آغاز به کار وبسایت موزه که قرار است به مرور تمام آثار گنجینه را به نمایش مجازی بگذارد. نمایش دائمی این آثار در محل موزه اما به دلیل فضای محدود آن و همچنین "دلایل فرهنگی" امکان پذیر نیست.
ایده اصلی تشکیل موزه هنرهای معاصر تهران اولین بار در سال ۱۹۶۶ و در دیدارهای میان فرح دیبا، ملکه ایران در دوره شاه و پسرعمویاش، کامران دیبا، معمار و نقاش ایرانی شکل گرفت؛ اندیشه ساختن جایی برای نمایش آثار هنری معاصر ایرانی و خارجی.
این ایده در سال ۱۹۷۷ در ساختمانی که کامران دیبا با الهام از بادگیرهای کویری ایران طراحی کرده بود، به مرحله اجرا رسید. بهرام دبیری، نقاش ایرانی در گفتوگو با المانیتور به نمایشگاهی عمومی اشاره میکند که پیش از افتتاح موزه از نقاشیهای خریداری شده برگزار شد: "مساله مهم درباره آثار خریداری شده این بود که نه تنها امضای یک هنرمند معروف و شاخص را داشتند، بلکه جز آثار معروف و شاخص آن هنرمند هم به شمار میآمدند. مثلا کبوتر مارگریت، آثار هنری مور، پنجره پاریس پیکاسو..."
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
