رفتن به محتوای اصلی

رابطه آمریکا و اسراییل در پایین ترین سطح

U.S. Secretary of State John Kerry (C) meets Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi (R) and Egyptian Foreign Minister Sameh Shukri in Cairo July 22, 2014. Israel pounded targets across the Gaza Strip on Tuesday, saying no ceasefire was near as top U.S. and U.N. diplomats pursued talks on halting fighting that has claimed more than 500 lives. Dispatched by U.S. President Barack Obama to the Middle East to seek a ceasefire, Kerry held talks on Tuesday in Cairo with Egyptian Foreign Minister Sameh Shukri. REU

چنین به نظر می آید که تصمیم نخست وزیر نتانیاهو مبنی بر موافقت با دعوت از وی توسط سخنگوی جمهوری خواه مجلس نمایندگان  (جان بانر) برای ایراد سخنرانی در کنگره آخرین دانه کاهی بود که بر گرده شتر رابطه کنونی آمریکا و اسراییل گذاشته شد و آنرا شکست. طی یک مصاحبه با المونیتور بدون ذکر نام گوینده یکی ازمقامات ارشد وزارت امور خارجه عنوان نموده است که این حرکت نتانیاهو احساس انزجار شدیدی در میان اعضای دولت در تمامی سطوح ایجاد

 کرده است. وی همچنین اظهار داشت : «این یک رودررویی هتاکانه با منافع بین المللی و ملی ریاست جمهوری آمریکاست.»

 

این خانم مسوول در وزارت خارجه همچنین بیان داشت که در تاریخ وزارت خارجه  آمریکا چنین حرکتی از یک نخست وزیر اسراییل که بیاید و در کنار رقبای رییس جمهور آمریکا بایستد بی سابقه است. وی اضافه کرد که این سخنرانی  بنظر می رسد که سطح بی اعتمادی دفتر ریاست جمهوری به نخست وزیر اسراییل را به بالا ترین سطح خواهد رساند. مادامی که این دولت بر سر کاراست از نظر مسوولین دولتی آمریکا , نتانیاهو یک شریک قابل اعتماد برای آمریکا در صحنه روابط بین الملل به حساب نمی آید.

این مقام وزارت خارجه که بیشتر نشان می داد که دقدقه داشته باشد تا اینکه عصبانی باشد اضافه کرد که این یک مساله شخصی یا یک مشکل شخصیتی نیست. این منعکس کننده یک اختلاف عمده میان نخست وزیراسراییل و دولت آمریکا بر سر چگونگی پیشبرد دیپلماسی است که در دو وجه خود را به نمایش می گذارد.

وجه اول  در رابطه با همکاری استراتژیک  به طور کلی است: مادامیکه باراک اباما با بحران های بین المللی با شیوه  دیپلماتیک همه جانبه و موثربرخورد می کند, نخست وزیر دایم به فکر حل بحران ها از طریق اعمال زور است. این طرز برخورد با مسایل احتمال هر گونه همکاری دیپلماتیک را بخصوص در برخورد با مسایل استراتژیک, تقریبا به صفر  می رساند. این شیوه همچنین مانعی بزرگ بر سر راه دستیابی به یک توافق جامع با ایران خواهد بود.

وجه دوم ایجاد یک شکاف عمیق میان دولت ما و دولت کنونی اسراییل در چگونگی حل مساله فلسطین است. رییس جمهور اباما همچنان به مذاکرات عملگرایانه با رییس جمهور فلسطین , محمود عباس, و در عین حال به میان کشیدن پای دیگر دولتهای عربی اعتقاد دارد در حالیکه نتانیاهو به تسلیم کردن فلسطینیان می اندیشد.

این تحولات سطح روابط آمریکا و اسراییل را به پایین ترین سطح بخصوص در مورد رابطه شخصی مهم میان رییس جمهور آمریکا و نخست وزیر اسراییل رسانده است.  مروری بر روابط رییس جمهوران پیشین آمریکا با نخست وزیران اسراییل, مانند گلدا مئیر و ریچارد نیکسون, مناخم بگین با جیمی کارتر, ایتسخاک رابین و شیمون پری با بیل کلینتن, یا اهود اولمرت و جرج بوش نشان دهنده سازنده بودن و منحصر به فرد بودن این روابط و نقش آنها در تحکیم روابط دو جانبه دارد.  این روابط همچنین نقشی حیاتی در حمایتهای آمریکا از اسراییل داشته است.

بحران کنونی تهدید ی برای محور اتحاد استراتژیک آمریکا و اسراییل یا کمک های نظامی آمریکا به آن نمی باشد. لکن همکاری های ضروری و راهبردیمان را تحت الشعاع قرار می دهد.  حمایتهای آمریکا از اسراییل در مجلس نمایندگان همیشه از پشتیبانی هر دو حزب دمکرات و جمهوری خواه برخوردار بوده است. نتانیاهو با برنامه ریزی سخنرانی آتی خود با دعوت سخنگوی جمهوری خواه مجلس نمایندگان و علی رغم مخالفت رییس جمهور دمکرات در سوم ماه مارس , این حمایتهای دو جانبه را در معرض خطر قرار می دهد.

اما دولت اباما دست از حمایت از اسراییل نکشیده و به تلاش های خود در کمک های دفاعی  و تلاش برای برقراری صلح و ثبات  ادامه خواهد داد. بر طبق سخنان منبع ما در وزارت خارجه, بحث ها در مورد چگونگی پیشبرد روند صلح در دوره پس از انتخابات, بر روی یک شیوه هماهنگ جامع منطقه ای و بین المللی تمرکز دارد. واشنگتن در صدد هماهنگی  این سیاست ها با رهبر آینده دولت اسراییل خواهد بود. اما اگر این رهبر دوباره نتانیاهو باشد, ابر بی اعتمادی بر  سراین گفتگو ها سایه خواهد افکند.

در مورد همکاری های منطقه ای , دولت آمریکا در صدد همکاری با مصر, اردن, عربستان سعودی, و شورای دول عربی ( جامعة الدول العربیة) فرای نتایج انتخابات است. در این مورد منبع ما اذعان داشت که همکاری های ما با رییس جمهور مصر , ژنرال عبد الفتاح السیسی , گسترش و استحکام یافته است. واشنگتن در صدد همکاری با او در زمینه صلح منطقه ای وسیاستهای امنیتی است.

پیشنهاد صلح اعراب در سال ۲۰۰۲ , علیرغم عدم حمایت همه جانبه آمریکا  از آن, به نظر وزارت خارجه و شورای عالی امنیت  ملی آمریکا می توانست چتری ایجاد کند که محمود عباس در زیر آن به صورت سازنده ای گام به جلو بر دارد ( در حالیکه به طور همزمان به عادی سازی روابط اعراب با اسراییل می انجامید).

راهبرد منطقه ای نیز می تواند  نقش کلیدی در رابطه با امنیت و مبارزه با تروریسم با همکاری با دول عربی عملگرا در برابر داعش , حماس , و حزب الله, ایفا کند. این همکاری ها می تواند ستون فقرات رونده آینده صلح قرار بگیرد.

در رابطه با مکانیسم منطقه ای , منبع وزارت امور خارجه پشنهاد میکند که نقش گروه چهار جانبه ( متشکل از آمریکا , روسیه , اتحادیه اروپا , و سازمان ملل) بعنوان واسطه صلح  و هماهنگ کننده دوباره زنده خواهد شد. در واقع رایزنی ها در داخل در باره سیاست های آینده از قبل شروع شده است. در این شرایط با توجه به روابط مستحکم با اورشلیم و  رام الله, تونی بلر , نخست وزیر پیشین بریتانیا, می تواند  نقش رهبری هماهنگی را داشته باشد.

یکی از همکاران تونی بلر به المونیتور گفته است یک همکاری و اقدام چند جانبه برای کشاندن روند صلح از بن بست کنونی لازم است. این اقدامات چند جانبه با یستی به موازات توسعه اقتصادی  کرانه باختری و افزایش کمک های اقتصادی باشد. این همان مساله ای است که تونی بلر با جان کری در باره آن به رایزنی و همکاری پرداخته است. موضع عباس و همفکران او در مقابل حماس که در صدد تضعیف او هستند باید تقویت شود. در این رایطه کاهش نرخ بیکاری جوانان از اهم اقدامات است.

در جهت تلطیف و افزایش انعطاف پذیری اسراییل, بر طبق این نظر , میبایست میان  پیشنهادات امنیتی آمریکا و خواسته های مقامات امنیتی اسراییل را گرفت بطوریکه اقتدار آینده فلسطینیان به مخاطره نیفتد. در ضمینه فعالیتهای سیاسی , نظر عمده در گروه چهار جانبه بر راهبرد حل مناقشه و در عین حال گفتگو های دو جانبه متمرکز است. به بیانی دیگر اعلام شرایط جدید مذاکرات با رجوع به مرزهای سال ۱۹۶۷ به عنوان بنیان مرزهای آینده خواهد بود.

این ریزنی های داخلی کماکان با اعلام نتایج انتخابات آتی اسراییل ادامه یافته و تنظیم خواهد شد. آنچه که باید به دول منطقه ای فهمانده شود اینست که جامعه بین المللی حرکتی رو به جلو خواهد داشت و پس از بهار سال ۲۰۱۵ خواسته های داخلی در فلسطین و اسراییل تاثیری بر اراده رو به جلو آن نخواهد داشت.

این برنامه ریزی ها برای دولت نتانیاهو هیچ مفهومی ندارند.  لکن توجهات بر سخنرانی آتی نخست وزیر در کنگره در باره نجات اسراییل از تهدیدات ایران و ساده اندیشی غرب است در حالیکه این  با هماهنگی کامل با جان بانر و همکاران او صورت می گیرد.

 

More from Uri Savir

Recommended Articles