7 Haziran genel seçimleri yaklaşırken ülkenin siyasi atmosferi de giderek gergin ve gürültülü bir hal alıyor. Tüm partiler kampanyaları için ellerinden geleni yapıyor ama bilhassa istediği gibi kullandığı sınırsız devlet imkanları sayesinde içlerinden iktidar partisinin öne çıktığını belirtmek lazım. Bir diğer yakıcı nokta ise Ak Parti’nin ilk yıllarındaki kucaklayıcı ve güleryüzlü söylemin yerini ayrıştırıcı ve öfkeli bir üslubun almış olması.

Son olarak, Başbakan Ahmet Davutoğlu bunun çarpıcı bir örneğini sundu. Davutoğlu önce Denizli'de ardından gittiği diğer bazı kentlerdeki konuşmalarda vurgulu bir şekilde şu ifadeyi kullandı: “Allah, millet ve tarih bizden yanadır”. Bu, sadece şairane bir üçleme değildi. Aynı zamanda, en azından liberal bir bakış açısından Ak Parti söylemindeki sorunun çarpıcı bir örneğiydi.

İlk olarak, üçlemenin birinci unsurunu ele alalım: Allah. “Allah bizden yanadır” iddiası tarih boyunca pek çok din ve mezhep tarafından kullanılmış tipik bir söylemdir elbette. Aynı iddiayı bir siyasi parti dile getirdiğinde işler değişir. Zira din ve mezhepler tanımları itibarıyla inanca dayalı topluluklarken, dünyevi örgütlenmeler olarak görülen siyasi partiler daha kanıtlanabilir iddialarda bulunmak zorundadırlar. (Örneğin bir partinin “işsizliği azalttık” iddiası istihdam verileriyle kanıtlanabilir; ama “Allah bizden yanadır” gibi bir iddiayı kanıtlamanın hiçbir yolu yok.)

Buradaki tek sorun, seküler okuyucuların hemen hükmedeceği gibi, “dinin siyasetin içine fazlaca girmiş olması” değil. Asıl sorun, dinin siyasi fayda uğruna araçsallaştırılması ve istismar edilmesidir. Ne yazık ki, bu, istismarı oldukça cazip olan bir kaynak, zira “Allah bizim yanımızdadır” demek dolaylı olarak diğer siyasi partileri sadece o partiye değil Allah’a karşı konumlandırmak anlamına da geliyor. Nitekim, tanınmış bir Ak Parti’li yorumcu bir süre önce “Erdoğan’a oy vermeyenler imansızdır” demişti. Geçen hafta ise sıradan bir Ak Parti seçmeni “Ak Parti’ye oy vermek farzdır, oy vermeyen kafir olur” diye bir inci döktü.