سه هفته پس از آغاز بحران قطر، کویت خود را به عنوان میانجی کلیدی شناسانده است. از زمانی که سه کشور عضو شورای همکاری خلیج -بحرین، عربستان سعودی و امارات متحده عربی- روابط تجاری و دیپلماتیک خود را با دوحه قطع کردند، کویت (و عمان) نقشی بی‌طرف در دعوا را برگزیدند و امیر صباح الاحمد الجابر آل صباح به سرعت تبدیل به مذاکره کننده در میان طرفین منازعه شد.

«بی‌طرفی» کویت در درگیری میان اعضای شورای همکاری خلیج با توجه به سابقهٔ این کشور در تلاش برای پیوند طرف‌های متخاصم در منطقه، دور از انتظار نبود. تلاش سال گذشتهٔ کویت برای حل مشکل جنگ داخلی یمن با میزبانی چندین نشست که پشتیبانی سازمان ملل را داشتند، نشانگر رویکرد دیپلماتیک این کشور عرب خلیج در منازعات خاورمیانه است، حتی با وجود آن‌که نشست‌ها شکست خوردند.

فارغ از موفقیت یا عدم موفقیت میانجی‌گری کویت در بحران قطر، اجماعی در خاورمیانه وجود دارد که امیر صباح یکی از بهترین گزینه‌های منطقه برای میانجی‌گری در منازعات است. امیر کویت با توجه به قدمت زمامداری‌اش، در منطقه قابل احترام است. او پیش از آن‌که امیر کویت شود، از سال ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۳ وزیر خارجه و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ نخست وزیر کشورش بود و مدت‌هاست که چهره‌ای شناخته شده در میان رهبران شورای همکاری خلیج محسوب می‌شود.

در اوائل دههٔ ۱۹۹۰، کویت ایران را عاملی بازدارنده در برابر خصومت عراق می‌دید و از آن زمان روابطی تقریباً عادی با تهران برقرار کرد. این پیوند باعث شد تا کویت به عنوان یک پل دیپلماتیک میان عربستان سعودی و سایر کشورهای سنی از یک‌سو و تهران از سوی دیگر، عمل کند. روز ۲۵ ژانویه، کویت این نقش را با سفر وزیر خارجه‌اش شیخ صباح خالد احمد آل صباح به تهران ایفا کرد. او نامه‌ای از امیر را به حسن روحانی و محمد جواد ظریف، رئیس جمهوری و وزیر امور خارجهٔ ایران، تقدیم کرد. این ملاقات کم‌سابقه شامل درخواست کویت از جانب شورای همکاری بود مبنی بر این‌که ایران و کشورهای عرب خلیج باید در مسیر بهبود روابط خود گام بردارند.