بلوک پارلمانی «وفاداران مقاومت»، شاخهٔ سیاسی حزبالله لبنان در مجلس این کشور، نشست عادی خود را روز ۱۷ ژانویه برگزار کرد و در اطلاعیهای گفت که بخش عمدهای از جلسهٔ مذکور به بحث دربارهٔ لوایح ملی، از جمله لایحهٔ قانون انتخابات اختصاص داشته است.
با این حال، فارغ از مباحث داخلی مربوط به لوایح، بخش دیگری از بیانیه که قابل توجه است، به مواضع این گروه در چهار موضوع منطقهای مربوط میشود: تسلیت به مناسبت درگذشت اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس جمهوری پیشین ایران؛ محکومکردن مقامهای بحرینی بابت اعدام سه مرد جوان و اعلام مجدد حمایت از خیزش شیعیان بحرین؛ محکومکردن سکوت سازمانهای بینالمللی مدافع حقوق بشر در مورد قطع آب شرب میلیونها سوری توسط شورشیان در «وادی بردی»، نزدیک دمشق؛ و محکومکردن اقدامات خصمانه آمریکا و سعودی علیه مردم یمن.
مواضع منطقهای این بلوک پارلمانی موضوعی جدید و جدا از گفتههای پیشین حسن نصرالله، دبیر کل حزبالله در مورد مسائل جهان عرب و اسلام، نیست. با این حال، این بیانیه یک پرسش قدیمی را دوباره مطرح میکند: آیا حزبالله یک گروه لبنانی است یا تبدیل به یک نهاد منطقهای شده تا در برابر هر مسئلهٔ منطقهای یا بینالمللی موضعگیری کند؟ نقش نظامی، لجستیک، مستشاری و تعلیمدهی این گروه در برخی کشورها از جمله فلسطین، سوریه، عراق و یمن چیست؟ چگونه این حزب لبنانی، نقش سیاسی داخلی خود را که مقاومت در برابر اقدامات خصمانه و اشغالگرانهٔ اسرائیل است، با اقدامات فزایندهٔ منطقهایاش وفق میدهد؟ اقداماتی که به نوبهٔ خود باعث نگرانی اسرائیل، غرب و همسایگان عرب میشود.
برای پاسخ به این سئوال، میبایست به گذشته رجوع و بنیانگذاری این حزب در سال ۱۹۸۲ را تحت عنوان یک جنبش مقاومت اسلامی در برابر اشغال جنوب لبنان به دست نیروهای اسرائیلی، بازنگری کرد. این جنبش از سوی ایران و از مسیر سوریه حمایت مالی میشد و بر اطاعت از [آیتالله] روحالله خمینی، رهبر وقت ایران و جانشین او [آیتالله] علی خامنهای، باور داشته و دارد.
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
