این احتمال که پس از ۳۲ بار تلاش ناموفق برای انتخاب رئیس جمهوری لبنان، پارلمان بتواند این بار و در روز ۱۶ دسامبر به نتیجه برسد، همهمه‌ای در بیروت انداخته است. از زمانی که میشل سلیمان در ۲۴ مه ۲۰۱۴ با اتمام دوره زمام‌داری‌اش، کاخ ریاست جمهوری را ترک گفت، ۱۸ ماه می‌گذرد و هنوز جایگزینی برای او انتخاب نشده است.

دلیل این که در انتخابات پیش رو امکان توفیق در گزینش رئیس جمهوری دیده می‌شود، تغییرات اساسی در موضع برخی از گروه‌های اثرگذار سیاسی است که در کمال تعجب ناظران، باعث تغییر شرایط بازی شده‌اند. برای درک تغییرات، باید دلایل عدم انتخاب یک رئیس جمهوری را در بیش از یک‌سال اخیر، بررسی کرد.

نخستین جلسه برای انتخاب مقام ریاست جمهوری، روز ۲۳ آوریل ۲۰۱۴ برگزار شد و اعضای پارلمان به سه شاخه تقسیم شدند. گروه اول، ائتلاف ۱۴ مارس، شامل اکثریتِ سنی‌مذهب به رهبری سعد حریری، اقلیت مسیحی به نمایندگی حزب قوای لبنان، حزب کتائب (فالانژها) و تعدادی از نمایندگان مستقل مسیحی مانند پطرس حرب و نیکلاس غصن بود.

گروه دوم، ائتلاف ۸ مارس، از دو گروه بزرگ شیعه، حزب‌الله و امل، ‌در کنار احزاب کوچک‌تری مانند حزب بعث، حزب سوسیال ناسیونالیست سوری و همچنین اکثریت مسیحیان به رهبری ژنرال میشل عون، تشکیل شده بود.