چرا ایران روی توافق آمریکا و روسیه حساب نمی‌کند؟
ایران علیرغم استقبال از توافق میان آمریکا و روسیه دربارهٔ آتش‌بس در سوریه، هرگز به این توافق‌ها متکی نبوده است. به همین ترتیب، شکست آتش‌بس نیز تغییری در روند کار و مواضع تهران ایجاد نمی‌کند.
بسیاری از بازیگران در منازعات جاری سوریه ایفای نقش می‌کنند اما به نظر می‌رسد که تنها دو کشور قادر به اتخاذ تصمیم‌های بزرگ هستند. روز دهم سپتامبر، روسیه و ایالات متحده آمریکا به یک توافق آزمایشی برای آتش‌بس در سوریه دست یافتند تا تمامی طرف‌ها را به رعایت آن ملزم کنند.
با این حال، این پیمان روز ۱۹ سپتامبر به دلیل اتهام‌های متقابل واشینگتن و مسکو علیه یکدیگر در مورد عدم التزام به مفاد آن، پایان یافت. روسیه بر حملهٔ هوایی آمریکا که باعث کشته‌شدن ۶۲ سرباز سوریه در دیر الزور شد، دست گذاشت و گفت که این کار کل پروسهٔ صلح را زیر سئوال برده است. آمریکا نیز در مورد حمله به یک کاروان کمک‌رسانی سازمان ملل در نزدیکی حلب که توسط نیروی هوایی سوریه در ۱۹ سپتامبر صورت گرفت، روس‌ها را مقصر شناخت.
امید بسیاری وجود داشت که روسیه و آمریکا بتوانند پای‌بندی بیشتری نسبت به این توافق نشان دهند تا حرکت به سوی سطح جدیدی از تفاهم جان تازه‌ای بگیرد - کاری که می‌توانست یک طرح صلح جامع و فراگیر را پس از شش سال خونین و از دست رفتن جان هزاران تن و آوارگی بیش از نیمی از جمعیت سوریه، به انجام برساند. چنین هدفی نمی‌توانست بدون کمک دو بازیگر دیگر منطقه‌ای، یعنی ایران و ترکیه، که در سوریه نیز حضور نظامی و بر گروه‌های پیکارجو در دو سوی درگیری نفوذ دارند، انجام شود.
یک منبع نظامی ایرانی با شرط محرمانه‌ماندن نامش به المانیتور گفت: «دلیلی ندارد که آمریکایی‌ها را باور کنیم. این‌طور نیست که تنها به خاطر اتحاد با روسیه، آمادهٔ همکاری باشیم.» او افزود: «برای تحقق‌یافتن چنین پیمانی، انسان‌هایی جنگیدند و در حلب کشته شدند تا آن‌ها بتوانند کار را به نتیجه برسانند.»
