مصری‌ها کماکان منتظر یک منجی سیاسی هستند
علیرغم امیدهایی که مردم مصر بدان‌ها دل بسته‌اند، فردی یافت نخواهد شد تا بتواند تغییرات بنیادین و عمیقی را در جهت اصلاح وضع کنونی ایجاد کند. مصر نیاز دارد تا قدمی دیگر به جلو بردارد.
ظاهراً بسیاری از مصری‌ها از انقلاب دل‌سرد شده‌اند. آنان مسیر پیموده‌شده توسط فعالان جوان انقلابی را طرحی شکست‌خورده می‌بینند که به ناچار باید جایگزینی برای آن پیدا کنند.
شکی نیست که پروپاگاندای دولت در نمایش چهره یک دشمن حقیقی از اخوان المسلمین موفق بوده، انقلابیون را به عنوان یک عده خیانتکار جلوه داده و ارتش را به عنوان تنها نهادی که قادر است به صورت موثر کار کند، معرفی کرده است؛ اما دانستن این‌ها، تمام ماجرا نیست. دلیل اصلی سرخوردگی مصری‌ها این است که به دنبال یک منجی می‌گردند تا از اوضاع آشفته کنونی خارج‌شان کند.
انقلاب سال ۲۰۱۱ وعده داده بود که این نقش را ایفا کند اما هرگز به قدری نیرومند نبود که بر اتحاد اسلام‌گرایان – ارتشی‌ها که در جبهه مخالف قرار داشتند، فائق آید. مضاف بر این، اخوان المسلمین مسیر رهایی از حکومت نظامی و نزدیک‌شدن به عدالت اجتماعی را تنها مبتنی بر پروژه رنسانسیِ فریبنده‌ی خود معرفی می‌کرد. تنها نتیجه‌ی رای مردم به اخوان المسلمین این بود که دریابند برنامه آن‌ها هیچ چیز غیر از یک استراتژی دغل‌کارانه نبوده و گروه مذکور آن قدر که به دنبال جذب طرفدار هستند، در پی ایجاد تغییر نیستند.
شکست اخوان المسلمین یک بار دیگر رویای دیرینه مصر را برای یافتن منجی شعله‌ور کرد. بی‌درنگ ارتش وارد شد و این بار کاملاً آماده بود تا هر چه مردم می‌خواهند، به آن‌ها بدهد: وعده، سخنان تملق‌آمیز و نمایشی از یک چشم‌انداز دور. قول‌های این منجی، بار دیگر چشم مردم را به دیدن واکسیل‌های براق نظامیان روشن کرد. مردم، اخوان المسلمین را به دلیل سوء مدیریت و انقلاب را به خاطر ضعف‌هایش کنار زده بودند.
