Türkiye, Doğu Akdeniz’deki kavgalarla ilişkilendirdiği Libya siyasetinde hedeflerini aşağıya çekmek zorunda kaldığı bir süreç yaşıyor. Daha gerçekçi değerlendirmeleri dayatan bu süreç bazı beklentilerin karşılanması halinde Mısır’ın Libya’daki rolünü kabullenmeyi, hatta bu ülkeyle ilişkileri normalleştirmenin zeminini hazırlamayı da içeriyor. 

Mısır, Türkiye kadar olmasa da bir tarafın lehine ağırlık koyarken Trablus-Mısrata ve Bingazi-Tobruk merkezli hasım güçler arasında arabulucu olmayı başarıyor. Askeri, milis ve istihbarat unsurlarıyla Trablus lehine savaşa giren Ankara’nın keskin pozisyonu, yapabileceklerini, müttefiklerini etkileme çabasıyla sınırlıyor. Ankara’nın desteği ile Trablus’ta ayakta kalmayı başaran Ulusal Mutabakat Hükümeti (UMH) bileşenleri arasında hesaplaşmaya varan keskin rekabet de Türkiye’nin çözüm sürecinde korumayı umduğu çıkarlarını tehlikeye atıyor.

Türkiye askeri olarak yüklendiğinde elde ettiği üstünlüğü çatışmasızlık dönemine girince koruyamadığı gibi müzakere aşamasında istediğini koparamıyor. UMH Başkanı Fayiz el Serrac ile İçişleri Bakanı Fethi Başağa arasındaki bilek güreşi, Ankara’nın Libya’da asker ve milis bulundurmak suretiyle her şeyi kontrol edemeyeceğini de gösterdi. Kuşkusuz bütün bunlar Türk hükümetinin pes edip meydanı Mısır, Rusya, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) ve Fransa’ya bırakacağı anlamına gelmiyor.

Türkiye’nin Trablus’u güvenceye alıp Sirte, Cufra ve Petrol Hilali’ni hedefe koyması, buna karşın Mısır’ın “Sirte ve Cufra kırmızı çizgimizdir” diyerek müdahale tehdidinde bulunması, Rusya’nın da bu bölgeyi tahkim edip geçilemez hale getirmesi tarafları mecburen çatışmasızlık sürecine soktu. Bunu önce Mısır’ın uhdesinde Libya Ulusal Ordusu Komutanı Halife Hafter ile Temsilciler Meclisi Başkanı Akile Salih’in ateşkes önerisi, ardından Salih ile Serrac’ın 21 Ağustos’ta eşgüdümlü ateşkes çağrısı izledi. Devamında ekonomideki kötüleşmeye karşı başlayan gösteriler her iki tarafı masaya itti. Gösterilerle ilgili tartışmalar Serrac ile Başağa arasındaki rekabeti husumete çevirdi. Sokaktaki öfke doğu cephesinde Temsilciler Meclisi’ne bağlı Abdullah El Sinni hükümetini de istifasını sunmaya mecbur etti.