Erdoğan rejiminin PKK’ya karşı 2015’in Temmuz ayında başlattığı savaşın Kürt çoğunluklu Güneydoğu kentlerinde yol açtığı yıkım ve ölüm tablosu giderek ağırlaşır ve çatışma Türkiye’nin batısına da sıçrama eğilimi taşırken, umumi manzara bir çıkmazı işaret ediyor: Öngörülebilir bir gelecekte ne PKK’nın askeri yoldan tasfiyesi ne de bu örgütle müzakere edilmiş bir ateşkese varılması mümkün görünüyor.

Bu çıkmaz içinde derinleşen ve yönetilmesi giderek zorlaşan bir kriz durumu söz konusu Türkiye’de... Dokuzuncu ayına giren savaşta güvenlik güçlerinin giderek artan zayiatı bu krizin bir boyutu. Bu yazının yazıldığı 3 Nisan’dan geriye doğru yedi gün içinde Güneydoğu’daki kent savaşlarında öldürülen asker ve polis güvenlik gücü mensubunun sayısı 21’di. Bunların çoğu, PKK’nın el yapımı patlayıcılarla tuzakladığı yol ve evlerde, bombalı araç saldırılarında ya da keskin nişancı ateşiyle öldürülmüşlerdi. Resmi açıklamalar dikkate alındığında savaşın başından bu yana kaydedilen zayiat toplamı 420’yi geçiyordu.

Güvenlik güçlerinin verdiği kayıplarda herhangi bir azalma eğiliminin görülmemesi, bu savaşın sahibi olan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan için elbette ki fazlasıyla rahatsız edici bir durum. Temmuz 2015’te PKK’yla çatışmayı siyaseten tercih etti. Bunun sonucunda seçmenin sorun algısında açık ara bir numaraya yerleşen “kaos ve terör tehdidi”yle de ancak kendisinin baş edebileceğine hedef kitlesini inandırarak partisi AKP’ye 1 Kasım seçimlerini kazandırdı. Artık vaat ettiği çözümü sunmak zorunda ama zaman geçerken terör tehdidinde bir azalma görülmüyor; güvenlik güçlerinin “terörle mücadele şehitleri”nin sayısı da gün geçtikçe artıyor.

Erdoğan’ın bu meydan okumaya cevabı, İslam’da şehitliğin anlam ve önemine atıflarda bulunarak halkın kayıpları kabullenmesine çalışmak oluyor. Ölümlerin neden olduğu acıları hafifletmek için de her fırsatta “PKK’ya misliyle zayiat verdirildiğini” vurguluyor.