Son on yılda İsrail’de Yahudi devletinin en büyük düşmanları arasında İran’ın ilk sırayı aldığına ilişkin bir görüş birliği var. İsrail “İran tehdidi”ni ülkenin geleceği için tek varoluşsal tehlike addediyor. Tahran, güvenlikle ilgili tüm konularda yegane stratejik tehdit olarak öne çıkıyor. İran’ın nükleer programı doğrudan bir tehlike teşkil ederken, Orta Doğu’daki etkinliğini artırması, güneydeki Basra Körfezi’nden kuzeye, Suriye’nin Lazkiye limanına kadar uzanan Şii ekseni kitlesel bir tehdit olarak görülüyor.

Hepsinden önemlisi, Hamas, İslami Cihat ve Hizbullah’ın başlıca velinimeti olarak İsrail’e karşı terörü destekleyen tek ülke İran. İran’ın İsrail’i “küçük şeytan” olarak tanımladığı bir ortamda, Tahan’ın da İsrail için “büyük şeytan” olduğu kesin.

Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var. İran böyle bir ortamda İsrail’in aynı zamanda en büyük kozu da. Hem de bu abartısız bir gerçek. İsrail ile diplomatik ilişkiye sahip olmadığı Arap ve Müslüman devletler arasındaki gizli temasların son aylarda görülmemiş ölçüde artması da bunun bir kanıtı. İsrail ile birçok Sünni devlet arasında gelişen bu romantizm yavaş yavaş aleniyet bile kazanıyor. Ve bu İran “sayesinde” gerçekleşiyor. Zira İran’ın batıya doğru genişlemesi ve Şii tehdidi birçok bölge lideri için büyük bir endişe kaynağına dönüşmüş durumda. İsrail de büyüyen “Fars İmparatorluğu” ve bölgede artan Şii etkinliğine karşı tek çare olarak görülüyor.

Başbakan Benjamin Netanyahu ise Mossad Başkanı Yossi Cohen ve güvenlik danışmanı Meir Ben Shabbat’ın aktif yardımlarıyla mevcut şartların ortaya çıkardığı bu kozu, İsrail’in bölgesel savunma alanındaki konumunu güçlendirmek ve İran’dan korkan tüm tarafları bir mıknatıs gibi çekmek için lehine kullanmayı başarıyor. Örneğin, Çad Cumhurbaşkanı İdris Debi 25 Kasım’da İsrail’e sürpriz bir ziyaret yaptı. Netanyahu ziyaret sırasında yakında Çad’a bir iade-i ziyaret gerçekleştireceğini ve 46 yıl önce kopan diplomatik ilişkilerin yeniden canlandırılacağını açıkladı.