Türkiye, İslam dinini ve gereklerini kendi kültürü ile harmanlayarak yaşamayı becerebilen ender toplumlardan biri. Bunun en önemli göstergesi Ramazan ayıdır. Ramazan, bu topraklarda, belli saatlerde aç olup sonra yemek yemekten öte; yemeği kalabalık sofralarda bitmeyen muhabbete dönüştüren ardından sokakları şenlik havasına çeviren bir festival havasında geçer. Maksat hem ibadet hem muhabbet oluverir.

Kalabalık iftar sofralarına aracılık edenlerin başında parti ayrımı yapmaksızın tüm belediyelerin açtığı iftar çadırları geliyor. İlk başta amaç yoksulların bu çadırlardan faydalanması olsa da zaman içinde burası bir muhabbet yuvasına dönmüş. Geçen cumartesi başkent Ankara’nın merkezindeki Gençlik Parkı’nda belediyenin açtığı iftar çadırındaydım. Çadır diye anılıyor ama burası çimler üzerine uzun masaların kurulduğu, havuz başında 2 bin 500 kişiye ev sahipliği yapan bir mekân aslında.

Bugün mönüde kırmızı mercimek çorbası, mantarlı hindi sote, bulgur pilavı ve enginarlı brokoli var. Masaları gezerken fotoğraf makinemi görüp, "Beni çek” diye seslenen yaşlı adamın yanına gidiyorum. Sakallarını tarayıp, poz veren bu kişi 65 yaşındaki Sadık Yaman. İftar çadırına her gün geldiğini söylüyor, neden geldiğini sorduğumda “Gönlüm eğleniyor, arkadaş buluyorum” yanıtı alıyorum. Yanındakiler ise bugün bu masada tanıştığı arkadaşları. Onu gülerek dinleyen Abdurrahman Bey, mesaisi yeni bitmiş, iftara yolda yakalanmamak için kendisine en yakın iftar çadırının yolunu tutmuş.

Çadırın müdavimleri arasındaki bir isim de Ömer Özdemir. Engelli, tekerlekli sandalyesiyle her iftar buraya geldiğini söylüyor, “Çünkü yalnız olmak istemiyorum” diye ekliyor. Az ileride ise eşi ve iki çocuğuyla birlikte oturan Uğur Çayır var. 40 kilometre uzaklıktaki Çubuk ilçesinden buraya gelmiş. Çocuklarını gezdirdikten sonra soluğu iftar çadırında almış. Çadırda genelde başörtülü kadınlar var. Muhtemelen semtlerinden pek dışarı çıkmayan bu kadınlar için iftar çadırı, aileleri ile sosyalleştikleri bir alan haline gelmiş.