Ak Parti 7 Haziran’daki genel seçimlerden bu yana gözle görünür bir şaşkınlık, tereddüt ve sorgulama içinde. Gündemdeki soru malum: Sandıkta yaşanan bu büyük gerilemenin nedeni ne? Partinin 2011 seçimlerinde aldığı yüzde 50’lik oy oranı nasıl oldu da yüzde 41’e düştü? Bu soruya iki farklı yanıt veren iki ana kamp var. Daha zayıf olan kamp çok ihtiyatlı ve saygılı bir şekilde sorumluluğu Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve yakın çevresinin aşırılıklarında arıyor. Daha güçlü ve cüretkar olan diğer kamp ise, ilk kampın Erdoğan’ın büyüklüğünü anlayamayan ve ilk tökezde çözülmeye başlayan potansiyel “hainler”le dolu olduğunu düşünüyor.

Ak Parti’de güçlü bir ‘kol kırılır yen içinde kalır’ düsturu ve dış dünyaya karşı dayanışma kültürü olduğu için bu iki kamp da kendi aralarındaki gerilimi dışarıya tamamen yansıtmıyor. Biz ise durumu dedikodular ve “off the record” verilen bilgiler sayesinde öğreniyoruz. Bir de bu tartışmanın, AK Parti yanlısı basına nasıl yansıdığını görüyoruz. İki kamptan da keskin kalemlerin (en çok da keskin Erdoğancıların) birbirlerine hitaben yazdıkları öfkeli hatta çoğu zaman kaba köşe yazılarından okuyoruz.

Bu iki kampın görüşleri özetle şöyle açıklanabilir:

Çoğu açıdan daha “ılımlı” olan birinci kamp geçmiş yıllardaki çarpıcı başarılarına rağmen Erdoğan’ın son zamanlarda sağduyusunu kaybettiğini düşünüyor. Bunlara göre, Erdoğan’ın iktidarı yolsuzluk, savurganlık ve dalkavukluğun sembolü haline gelmiş durumda. Erdoğan’ın “başkanlık sistemi” takıntısı kitleleri korkutmuş, Kürt meselesine ilişkin iniş çıkışları pek çok Kürt seçmeni küstürmüş vaziyette. Bu kamptakiler, Erdoğan’ın Anayasa’nın tanımladığı sınırlar içinde sembolik bir Cumhurbaşkanı olması ve Ak Parti’nin koalisyon hükümeti kurmasına izin vermesi gerektiğini düşünüyorlar. Başbakan Ahmet Davutoğlu’nu destekliyorlar. Hatta kimileri Abdullah Gül’ün partiyi “kurtarmak” için bir noktada siyasete döneceğini umuyor.