Türkiye’de cumhurbaşkanının ilk defa halk tarafından seçileceği 10 Ağustos cumhurbaşkanlığı seçimleri, muhtemelen nefes kesen bir yarış olmayacak. Yine de bu seçim, anayasal krizler ve artan kutuplaşmanın yaşanacağı yeni bir dönemin habercisi olacak. Zira favori olarak görülen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, anayasanın parlamentoyu ve onun belirlediği başbakanı açıkça yürütmenin merkezi olarak yetkilendirmesine rağmen, cumhurbaşkanlığı köşkünden de ülkeyi yönetmeye çalışacağının işaretini şimdiden veriyor.

Erdoğan’ın parlamentodan yetki transferini nasıl başaracağı net değil. Ancak seçim sonucunun kendisi, izleyeceği strateji için kilit önemde olacak. Erdoğan dışında iki aday daha var: Başlıca rakibi Ekmeleddin İhsanoğlu, iki büyük muhalefet partisi olan Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ile Milliyetçi Hareket Partisi’nin (MHP) ortak adayı. Kürt yanlısı Halkların Demokratik Partisi (HDP) ise Selahattin Demirtaş’ı aday gösterdi.

İlk turda kazanan olmazsa, yani hiçbir aday yüzde 50’nin üzerinde oy alamazsa, en çok oyu alan iki aday ikinci turda yarışacak. İkinci tura gidilmesi hâlinde Erdoğan ve İhsanoğlu’nun iki haftanın ardından bir kez daha karşı karşıya gelmesi bekleniyor.

Asıl soru ise şu: Erdoğan için yüzde 50’nin biraz üzerinde bir oyla doğrudan birinci turda seçilmek mi daha iyi olur, yoksa yüzde 60 veya üzerinde bir oy alabileceği ikinci tura gitmek mi? Cumhurbaşkanlığı makamında gerçekleştirmek istediği değişiklikler düşünülürse Erdoğan ikinci tura kalıp daha etkileyici bir zafer kazanmak isteyebilir. Bariz bir farkla kazanılan böylesi bir zaferin halk tarafından seçilen ilk cumhurbaşkanına verilmiş olağanüstü bir yetki olarak sunulması daha kolay olur. Bir tarafta Erdoğan’ın ülke gündemini yönlendirdiği sezgisel ve otoriter tarzı, diğer tarafta onun fikir ve icraatlarını sorgusuz sualsiz yücelten yazılı basın ve internet medyası varken ikinci turda kazanılacak büyük bir zafer, Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığına katmak istediği yetkileri meşrulaştırmak için kullanılacak.